เธอเดินไปอย่างรีบร้อน ก่อนจะพบว่าด้านนอกห้องผู้ป่วยมีบอดี้การ์ดนอนฟุบอยู่บนพื้น นี่เป็นโรงพยาบาลของตระกูลจิ่ง ผู้รักษาความปลอดภัยน่าจะมาถึงเร็ว ๆ นี้
แต่ว่าก่อนที่ผู้รักษาความปลอดภัยจะมา เธอต้องเข้าไปก่อน
“อ้ากอ้าก! ปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉัน!” เหอเหมียวร้องตะโกน มือของเหลียวเว่ยมีมีดหนึ่งเล่ม เธอเหมือนคนบ้า ใช้มีดในมือชี้ไปที่ร่างกายของเหอเหมียว
เมื่อเห็นสถานการณ์แบบนี้ อันโหรวจึงหยิบแก้วขึ้นมาและทุบไปที่ไหล่ของเหลียวเว่ย
เพล้ง! เสียงแก้วหล่นลงพื้นแตกกระจาย
ไหล่ของเหลียวเว่ยได้รับบาดเจ็บ แต่มีดที่อยู่ในมือยังไม่คลายออก เธอหันมามองอันโหรว พลันนึกถึงเรื่องโหดร้ายเมื่อก่อน เธอเลยถอยออกไปสองก้าว
“อันโหรว เธอมาทำอะไร! นี่มันเรื่องของฉันสองคน ไม่ได้เกี่ยวกับเธอสักหน่อย!” เหลียวเว่ยมองเธอด้วยความโกรธ พลางยกมีดในมือขึ้นมาด้วยความสั่นเล็กน้อย
อันโหรวหันไปมองเหอเหมียวที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนเตียงพลางร้องไห้อย่างน่าสงสาร
