“ฉันเองก็เป็นแม่คน เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรเธอ?” อันโหรวมองไปที่เธอด้วยรอยยิ้มจาง ๆ “แต่เรื่องที่เธอเคยส่งคนไปลักพาตัวฉัน ฉันคงต้องคิดดี ๆ สักหน่อยว่าจะเอาคืนยังไงดี”
“เธอวางฉัน! แล้วยังให้คนมาฉุดฉันไปอีก นั่นยังไม่พออีกเหรอ?” เหอเหมียวตะโกนดังลั่น แต่เธอก็ไม่ได้กังวลเพราะด้านนอกมีคนคอยคุ้มกันอยู่ แค่เธอตะโกนไปบอดี้การ์ดก็เข้ามาแล้ว
เพราะเสียงตะโกนร้องของเธอ บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหน้าจึงเปิดประตูเข้ามามอง ก็เห็นว่าทั้งสองคนนั่งอยู่ด้วยระยะห่างกันพอสมควร น่าจะเป็นเพียงแค่การทะเลาะกันเท่านั้นจึงปิดประตูกลับไป
“อยากจะฟังเรื่องราวของหมาป่าไหม?” อันโหรวมองไปที่เหอเหมียวอย่างผ่อนคลาย
เหอเหมียวจ้องไปที่เธอก่อนจะเอียงศีรษะคิดอยู่สักพัก “เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?”
“ถ่ายวิดีโอ” อันโหรวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อบันทึกภาพ แต่ยังไม่ทันได้กดปุ่มเริ่ม
จากปฏิกิริยาของเหอเหมียวที่เห็นรูปนั้น เธอไม่น่าจะลงโซเชียลและก็ไม่รู้ว่าบนโลกออนไลน์นั้นมีข่าวฉาวอยู่
เพราะงั้นถูกล็อกไว้แบบนี้ก็ดี
“จะบันทึกวิดีโออะไร?” เหอเหมียวมองดูเธอที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล
