“อืม ๆ ดีมาก เธอแค่ดูแลลูกในท้องให้ดี เรื่องอื่นฉันจะจัดการให้เอง” เฉาลี่เฟยพูดจบก็ชวนเธอคุยเล่นต่อ
ก่อนที่จะเดินออกไป เธอมองบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูพลางเอ่ย “ถ้าฉันไม่อนุญาต ใครหน้าไหนก็ห้ามเข้ามาในห้อง!”
“ครับ!” ทั้งสองคนตอบรับเป็นเสียงเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง
เฉาลี่เฟยเดินออกไปด้วยความพอใจ หลานของเธอจะต้องมีชีวิตอยู่
ตระกูลอันล่มสลายไปแล้ว อันเจิงตงก็ตายไปแล้ว เธอที่เป็นลูกสาวจะกลับมาเพื่ออะไร?
หรือว่าอยากจะให้ตระกูลอันกลับมาอีกครั้ง?
ส่วนชายที่ชื่อจิ่งเป่ยเฉินอะไรนั่นก็หน้ามืดตาบอดไปแล้วหรือยังไง ผู้หญิงที่มีลูกกับคนอื่น แต่กลับรับมาไว้ในมือแบบนั้น เธอยิ้มอย่างเย็นชาเล็กน้อย ดวงตาของเธอฉายแววตาที่เฉียบคม
อันที่จริงแล้วไม่ใช่แค่เฉาลี่เฟยหรอกที่คิดแบบนั้น แต่เรียกว่าเกือบทุกคนในเมือง A เลยก็ได้ที่คิดแบบนั้นเช่นกัน
ก่อนหน้านั้นเคยมีภาพที่ทำเอาผู้คนแทบจะคลั่ง นั่นคือภาพที่จิ่งเป่ยเฉินอุ้มเด็กที่มีเชื้อสายลูกครึ่งไว้ในอ้อมแขน ถึงแม้เด็กคนนั้นจะหน้าตาดูน่ารัก แต่ก็ไม่ได้เหมือนกับจิ่งเป่ยเฉินเลยสักนิด