เธอก้มหน้าไปมองกางเกงสูทที่พอดีตัวของเขา ก่อนจะขยับปาก “หรือว่าถอดเองไม่เป็น?”
ถ้าหากเป็นกางเกงของเธอละก็ ยังไงก็ไม่หลุดออกอยู่ดีเพราะมันรัดรูปเกินไป แต่จิ่งเป่ยเฉิน……….
“ที่รัก มือฉันเจ็บนะ” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ
เธอที่ตอนแรกแค่มองดูท่าทาง ถอดก็ถอด เขาควรจะได้พักผ่อนเสียที
เธอย่อตัวลงพลางถอดรองเท้าและถุงเท้าของเขาออก ก่อนจะหลับตาและใช้แรงดึงขากางเกง จับและดึงออก “เสร็จแล้ว!”
เธอเปิดตามองไปที่เขา ก่อนจะก็รีบหลับตาปี๋อีกครั้ง “จิ่งเป่ยเฉินนาย…..”
ทำไมกางเกงบ็อกเซอร์ถึงหายไป?
ตอนที่เธอหลับตาอยู่นั้นก็คิดว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น?
แค่ใช้แรงนิดเดียวกางเกงก็หายไปเลยงั้นเหรอ ไม่คิดว่าพวกเขาจะอยู่ด้วยกันนานแบบนี้ เธอที่ไร้เดียงสา ตอนนี้จึงหน้าแดงไปหมดแล้ว
“ในเมื่อถอดมันออกหมดแล้วก็รีบนอนได้แล้ว” เธอจ้องไปที่หน้าของเขาโดยไม่กล้าเลื่อนสายตาลงไปมองที่อื่น
“ที่รัก ฉันอยากอาบน้ำ”
“นี่นายไม่อาบน้ำหนึ่งวันจะตายหรือไง!”
“ใช่”
“งั้นก็ไปตายซะเถอะ!”
จิ่งเป่ยเฉินลุกขึ้นจากเตียงและเดินเข้ามาหาเธอ “ที่รัก ช่วยฉันหน่อยนะ”
“นายนี่ไม่รู้ว่าอะไรสมควรหรือไม่สมควรเลยนะ!” เธอถอนหายใจอย่างไม่พอใจ ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอโกรธได้ทุกนาทีจริง ๆ
“ความจริงแล้วก็ไม่เข้าใจ” เขาก้มหน้าลงมองเธอ “เธอเองก็ควรจะไปอาบน้ำนะ วันหลังไม่ต้องแต่งหน้าแล้ว”
