แล้วด้วย
“สายตาของหลินจือเซี๋ยวนี่ไม่เลวเลยจริง ๆ นะ!” เธอยิ้มก่อนจะขยับแขนที่อยู่เอวของเธอไปมา “ประธานจิ่ง ตอนช่วงมอบรางวัลพนักงานโดดเด่นจะมอบของพวกนั้นให้เธอใช่ไหมคะ?”
“เธอยังไม่มีคุณสมบัตินั้นหรอก” ถ้าหากเธอบอกเขาตั้งแต่วันแรกว่าอันอีหานคืออันโหรว ก็คงไม่ต้องพูดรางวัลพนักงานโดดเด่นที่สุดแห่งปีหรอก ทุก ๆ ปีจะมอบให้กับเธอก็ยังได้
แต่ที่น่าเกลียดก็คือเธอกลับช่วยกันปกปิด ไม่ยอมพูดอะไรเลยนี่สิ!
จือเซี๋ยวอา! เธอช่างเป็นคนที่ทุ่มแรงเสียจริง ๆ นะ!
“เลขาอันค่ำคืนนี้สวยจริง ๆ เลยนะ!” ฉีเซิงเทียนถือแก้วไวน์และเดินเข้ามา เมื่อเห็นเธอภายในดวงตาของเขาก็เริ่มเป็นประกาย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเธอแต่งตัวแบบนี้
“ความงดงามที่ไร้ที่ติแบบนี้คงอธิบายได้เลยว่าอะไรคือการที่เรียกว่าไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง ช่างเหมาะกับชุดที่เลือกจริง ๆ” ฉีเซิงเทียนหยิบแก้วไวน์ที่อยู่ในถาดของพนักงานเสิร์ฟ ก่อนจะยื่นให้จิ่งเป่ยเฉินที่อยู่ตรงหน้า “พี่เฉิน สายตาของพี่นี่ช่างดีจริง ๆ”
จิ่งเป่ยเฉินรับแก้วไวน์จากมือของเขามาอย่างรวดเร็ว ก่อนหันไปถอดแว่นตาของเธอออกและพูดว่า “แบบนี้สิถึงจะสวยที่สุด”
อันโหรวยังคงมองไปที่ตัวของหลินจือเซี๋ยวที่อยู่ข้าง ๆ ฉีเซิงเทียน เมื่อเธอถอดแว่นตาออกก็ถูกสายตาของเธอมองมาอย่างสงสัย เขาเอาแว่นตาเก็บลงไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ
จิ่งเป่ยเฉิน นายนี่นะ คิดว่าตัวเองเป็นโค้ชผู้ช
