ลบลงมือกับตระกูลเหลียวจนไม่อาจตอบโต้อะไรได้ ตอนนี้คงถึงตาพวกเขาแล้วสินะ
ตั้งแต่ที่เหลียวเว่ยกลับมาจากจินเซ่อวันนั้นก็รู้สึกถึงเหตุการณ์ที่ผิดปกติเช่นกัน รวมทั้งเหตุการณ์ในค่ำคืนนั้น เขาจึงคิดไม่อยากจะกลับไปบ้านเท่าไร
ความรู้สึกที่ประหลาดทับซ้อนราวกับเปลวเพลิงที่ถูกจุดขึ้นในใจของเขา มันชวนให้ดูสับสน จนเขาต้องพูดออกมาว่า “เอาเถอะ! ทั้งหมดของการประชุมที่นี่ในวันนี้ เลิกประชุมได้!”
เขารีบดีดตัวขึ้นจากที่นั่งและรีบเดินตรงออกไปด้านนอกทันที
ทิ้งเอาไว้ก็แต่คนภายในห้องประชุมที่กำลังสับสนและมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็ต้องออกจากห้องประชุมไปด้วยความหงุดหงิด
ทางด้านโอวหยางลี่ที่ออกจากห้องประชุมก็ได้ลงลิฟต์ไปที่ชั้นล่าง ก่อนจะเดินไปที่ด้านนอกอาคาร
ทันทีที่เขาออกมาก็ถึงกับผงะตกใจ “พี่โอวหยาง พี่คิดถึงฉันบ้างไหมคะ?”
“เหอเหมียว?” เขาเหลือบมองไปรอบ ๆ ก่อนจะดึงเธอเข้าไปในรถอย่างรวดเร็ว “ทำไมเธอถึงมาที่นี่กัน?”
“ฉันออกจากโรงพยาบาลแล้ว แน่นอนก็ต้องมาหาพี่สิ!” เธอเอียงศีรษะก่อนจะนั่งลงใกล้ ๆ กับตำแหน่งคนขับ และพูดว่า “พี่โอวหยางคะ ฉันคิดถึงพี่เหลือเกิน!”
ก่อนหน้านั้นเหอเหมียวล้วนเป็นเด็กที่เชื่อฟังง่าย เขาเองก็ชอบมากเช่นกัน แต่ตอนนี้อารมณ์ของเขาไม่ค่อยดี เมื่อเห็นหน้าของเธอก็รู้สึกเริ่มมีไฟลุกโชนไปทั่วทั้งตัว ก่อนจะดึงเธอเข้ามาใกล้ ๆ และบรรเลงรสจูบไปที่ริมฝีปากของเธอ
เหอเหมียวเริ่มรู้สึกดีใจ จู่ ๆ เขาเริ่ม
