ม่สามารถสืบค้นเข้าถึงเหลียนมู่ได้เลย อีกอย่างในช่วงที่เธอป่วยนั้นก็ดูเหมือนโอวหยางลี่จะตัดสินใจเซ็นสัญญาข้อตกลงกับบริษัทจิ่งไปแล้วด้วย
ตอนนี้เธอจึงไม่มีเหตุผลที่ต้องไปที่บริษัทโอวหยางอีก
หานเซียวเองก็ตายไปแล้วเหมือนกัน เบาะแสของแม่ก็ขาดหายไป สกุลเหลียวก็ล่มสลาย สิ่งที่เธออยากทำนั้นกำลังตกอยู่ในสภาวะหยุดชะงักอีกครั้ง
ตอนเลิกงานจิ่งเป่ยเฉินดูเหมือนต้องการจะกลับไปจริง ๆ เธอเองก็ยืนส่งเขาออกไปอย่างมีความสุข
ทันทีที่เธอปิดประตูรถ รถก็ถูกขับออกไป ก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของจิ่งเป่ยเฉินที่เผยรอยยิ้มออกมา “อันโหรว เธอกล้าไม่รอฉัน เธอต้องตายแน่ ๆ!”
“แล้วถ้าเกิดฉันง่วงจะทำยังไง?”
“ก็นอนไประหว่างรอสิ” เขาจำได้อย่างชัดเจนว่าครั้งสุดท้ายที่เธอรอเขานั้นก็ทิ้งให้เขาอยู่กับห้องว่างเปล่าคนเดียว
“OK! ไม่มีปัญหา พูดคุยเรื่องเก่า ๆ กันให้ดี ๆ นะ ไม่ต้องรีบร้อนกลับมา” เธอเอื้อมมือไปที่ประตูรถอีกครั้ง ก่อนจะพูดว่า “เสี่ยวหยาง ช่วยขับรถช้า ๆ หน่อยนะ!”
“ไว้ใจได้เลยครับ!”
รถสีดำขับผ่านหน้าเธอไป เธอรีบหันหลังและเดินตรงไปที่รถที่ก่อนหน้านั้นจิ่งเป่ยเฉินเคยให้กับเธอ ก่อนจะขับกลับบ้านไปอย่างรวดเร็ว
ที่บ้านตระกูลจิ่ง
จิ่งเป่ยเฉินยังไม่ทันเข้าไปข้างในก็ได้ยินเสียงของจิ่งเซิงพูดขึ้น น้ำเสียงวัยกลางคนที่ดูหนักแน่น และคงใช้เวลาอยู่ที่ต่างประเทศเป็นเวลานาน ตอนนี้สภาพร่างกายของเขาจึงยังคงดูดีอยู่ไม่ใช่น้อย
จ
