ถ้าหากเป็นฝีมือของเขาทำขึ้นมาจริง ๆ ก็คงยอมรับมันไปตั้งแต่แรกแล้ว
หลินจือเซี๋ยวกัดขนมปังคำสุดท้าย ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นและคิดจะดื่มมันตามลงไป
“อะ เขาดื่มมันมาก่อนนะ”
หลินจือเซี๋ยวเหลือบมองไปยังแก้วน้ำที่อยู่ในมือ ก่อนจะวางมันลงที่เดิม ภายในใจก็เอามือตบไปที่หน้าอกของตัวเองพลางลอบถอนหายใจ “โชคดีหน่อยที่เมื่อครู่นี้แค่เกือบจะดื่ม”
“เอาเถอะ เรื่องนี้เธอไม่ต้องกังวลไปหรอก” เอกสารในมือของเธอถูกส่งไปที่ด้านหน้า “เอกสารพวกนี้เธอจัดเรียงเอาไว้แล้วมอบไปให้หัวหน้าแผนกต่าง ๆ ส่งตอนบ่ายนะ จากนั้นค่อยส่งสำเนามาให้กับฉันและประธานจิ่งก็พอ”
“แล้วบ่ายนี้เธอจะไปไหน?” หลินจือเซี๋ยวมองไปที่เธอด้วยท่าทีสงสัย
“มีธุระ ถ้าหากบิ๊กบอสถามหาละก็ เธอก็บอกว่าฉันไปที่กลุ่มโอวหยางกรุ๊ปก็พอ” เธอยืนขึ้นและผลักหลังของเธอเบา ๆ “ไป รีบไปทำธุระได้แล้ว!”
หลังจากที่หลินจือเซี๋ยวออกไป เธอก็เหลือบมองไปยังเวลา ก่อนจะเห็นกองงานบนโต๊ะพลางคิดว่าต้องทำให้เสร็จไปเลยทีเดียว
ในช่วงเที่ยงจิ่งเป่ยเฉินออกไปกินข้าวกับลูกค้า เธอจึงจะใช้จังหวะโอกาสนี้แอบหนีออกไปทันที
ช่วงบ่ายสองสิบนาที เธอสวมชุดที่คล้ายกับพนักงานของที่นี่มาก ๆ เพียงแต่การแต่งหน้าของเธอนั้นดูขัดกับการแต่งตัวค่อนข้างมาก ครั้งนี้เธอปรากฏตัวที่เทศกาลลานดอกไม้
เทศกาลลานดอกไม้เป็นสถานที่ที่มีชื่อเสียงค่อนข้างมากในเมือง A และการที่เธอมายังที่แห่งนี้ก็มีเพียงแค่เหตุผลเดียวเท่านั้น
