ไม่อย่างงั้นเธอคงอดไม่ได้ที่จะระเบิดอารมณ์ออกมาแน่ ๆ
ภายในห้องมีแสงสีน้ำเงินเข้มสาดส่องไปทั่ว มีชายและหญิงรวมแล้วราว ๆ เจ็ดถึงแปดคน ชายที่นั่งอยู่ตรงกลางตอนนี้กำลังสูบซิการ์ เขาคือหานเซียวที่ว่านั่นเอง
“ลานเทศกาลดอกไม้พนักงานเสิร์ฟมักมีส่วนสูงมาตรฐาน สัดส่วนความงามก็นับว่าไม่เลว คนสวย เธอมีชื่อว่าอะไร?” ชายที่นั่งอยู่ตรงโซฟาด้านขวาซึ่งถือแก้วไวน์ด้วยมือเดียวเอ่ยถาม ส่วนชายอีกคนที่ถือไพ่อยู่ในมืออีกข้างก็มองเธอด้วยสายตาที่ยิ้มเยาะ
“หานเสี่ยวค่ะ” เธอวางน้ำผลไม้ลงบนโต๊ะสีดำและวางถาดผลไม้ลงอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะหยิบแก้วเปล่าของหานเซียวที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมาเก็บและนำน้ำผลไม้เข้าไปเสิร์ฟแทนที่
เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าพ่อค้ายาตัวใหญ่ขนาดนี้จะชื่นชอบการดื่มน้ำผลไม้แทนการดื่มสุรา
“หานเสี่ยว? ชื่อนี่ดี!” ชายร่างผอมที่อยู่ทางด้านซ้ายโน้มตัวเข้ามาหาเธอ ก่อนที่จะปล่อยผู้หญิงข้าง ๆ ออก ผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เขาหันหน้ามามองเธออย่างไม่พอใจทันที
“ชื่อนี้ตั้งโดยพ่อแม่ของฉัน ฉันเองก็คิดว่าดีเหมือนกันค่ะ” เธอวางแก้วน้ำผลไม้ลงที่เดิม ก่อนจะยิ้มและหยิบถาดขึ้นมา “ดื่มช้า ๆ นะคะ”
แต่ทันใดนั้นเองหานเซียวก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน “รู้วิธีเล่นไพ่หรือเปล่า?”
ตรงปลายซิการ์เกิดแสงไฟที่ถูกจุดขึ้นมา ก่อนจะค่อย ๆ หรี่ลง ควันก็ถูกพ่นออกมาจากปากของเขา ทำให้ใบหน้าที่ดูคมคายนั้นเต็มไปด้วยหมอกควันที่ดูแล้วชวนสับสนไม่น
