ุกขึ้น และเธอเองก็ลุกขึ้นตาม ก่อนจะยิ้มและมองไปที่หยางหยางกับหน่วนหน่วนที่กำลังกินข้าวอยู่ “พ่อกับแม่กินอิ่มแล้ว พวกหนูกินต่อไปนะ”
เธอรีบก้าวเดินไปอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะตามหลังจิ่งเป่ยเฉินขึ้นไปข้างบน ก่อนจะเอ่ยถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
เขาก้าวอย่างช้า ๆ และพูดว่า “ฮั่วตงตายแล้ว”
ตายแล้ว? ไม่ใช่ว่ารอดหรอกเหรอ? ทำไมจู่ ๆ ถึงได้ตาย?
หรือว่าจะมีคนคิดฉวยโอกาสพวกนี้สร้างปัญหาขึ้นกัน?
เรื่องคอขาดบาดตายเสียขนาดนั้น ข่าวที่ฮั่วตงบาดเจ็บนั้นก็เป็นโอวหยางลี่ที่เป็นผู้ลงมือทำ แต่เรื่องพวกนี้เธอรู้สึกว่าตามนิสัยของโอวหยางลี่ เขาไม่น่าจะทำเรื่องพวกนี้แน่ ๆ
แต่ทว่าตั้งแต่ที่เธอเดินจากเขาไปเมื่อห้าปีก่อน ตอนนี้เธอก็แทบไม่ได้รู้จักตัวตนของเขาเลย
ทั้งสองคนเข้าไปในห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ขณะที่เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งเพื่อแต่งหน้า เธอก็คิดว่าจิ่งเป่ยเฉินน่าจะออกไปแล้ว แต่เมื่อหันหน้าไปมองกลับเห็นเขาสะท้อนอยู่ในกระจก
เขายังรอเธออยู่
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอแต่งหน้าอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่ขาวสะอาดถูกเปลี่ยนแปลงให้กลายเป็นซีดเซียว กลายเป็นคนละคนในชั่วพริบตา
หลังจากที่ขึ้นรถไปแล้ว เธอก็ฉุกคิดได้ว่าจะถามอะไรเขาสักอย่างจึงเอ่ยไปว่า “พวกเราจะไปไหน? ไปโรงพยาบาลเหรอ? มันควรที่จะปกปิดข่าวหน่อยหรือเปล่า?”
จิ่งเป่ยเฉินหมุนพวงมาลัยก่อนจะเอ่ยคำพูดเรียบ ๆ ว่า “ไปรับหมินลี่”
ภายในรถที่เงียบงัน หลังจากที่ขับออกไปได้ส
