จิ่งเป่ยเฉินยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ ก่อนจะมองไปที่เธอและเอ่ยคำพูดอย่างแผ่วเบาว่า “นี่เธอดูดีกว่าฉันอีกหรือเปล่านะ?”
เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำท่าดูจริงจังเป็นอย่างมาก!
“ประธานจิ่ง ได้เวลาที่คุณต้องลงสนามแล้ว!” พวกเขาแยกออกจากกัน ตั้งแต่ตอนไหนกันนะที่เขามายืนอยู่ข้าง ๆ กายเธอ?
“ไม่ต้องรีบร้อนหรอก คุณยังไม่ตอบคำถามของผมเลยนะ” จิ่งเป่ยเฉินได้ยินพิธีกรเรียกชื่อเขา แต่เขาเองก็ไม่สนใจเท่าไร
“คุณหล่อที่สุดอยู่แล้วค่ะ เชิญได้เลยค่ะ!” เธอยื่นมือออกไปและชี้ไปยังเวทีที่ห่างไกล
จิ่งเป่ยเฉินนึกขึ้นได้ว่าถ้าเขาเดินเข้าไป ไม่แน่ว่าเธออาจจะมองเขาเหมือนเหอเฉ่าที่มีความพร้อมอย่างสมบูรณ์แบบก็ได้ เมื่อคิดได้อย่างนั้นเขาจึงรีบก้าวเท้าขึ้นไปบนเวทีท่ามกลางเสียงผู้คนที่ส่งเสียงเชียร์ดังลั่น
ก่อนหน้านั้นอันโหรวเองไม่เคยมีโอกาสเข้าร่วมงานที่เต็มไปด้วยแสงแฟลชเช่นนี้มาก่อนเลย เพียงแต่ว่าตอนนี้เธอไม่เต็มใจที่จะเปิดเผยความกังวลเท่าไรนัก
ด้วยข่าวล่าสุดเกี่ยวกับพวกเขาที่โหมกระหน่ำไม่หยุดแบบนั้น
เมื่อจิ่งเป่ยเฉินกำลังเอ่ยคำพูดอยู่บนเวที เสียงทุ้มต่ำที่แผ่วเบานั้นไม่ได้ทำให้รู้สึกขัดหูผู้คน น้ำเสียงล้วนบ่งบอกถึงเสน่ห์ที่แตกต่างกันออกไป
จากมุมของเธอที่ยืนดูเขาอยู่ก็สามารถเห็นใบหน้าด้านข้างของเขาได้อย่างชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้นข้างกายของเขาก็ยังมีฉีเซิงเทียนที่บดบังเอาไว้ แต่เมื่อฉีเซิงเทียนขยับตัวอยู่ชั่วครู่ เธอก็ได้เหลือบเ
