มจริงนายก็ชอบฉันที่ภายนอกดูสวยใช่ไหม?” หากคล้อยตามเธอไปมันจะดูเร็วไป ทำเอาซะคิดไม่ทันเลย
จิ่งเป่ยเฉินขมวดคิ้ว พลางหันไปมองเธอ “เปล่า ฉันกล้าจูบเธอตอนหน้าแบบนี้นะ จะลองไหม？”
“ไม่ต้อง” เธอแค่ถามดูเท่านั้น ไม่ต้องการให้ทำจริง
วันนี้เธอต้องถูกจับจ้องจากสายตาคนรอบข้างแน่ ๆ ข่าวนี้ต้องบินว่อนไปทั่วอินเทอร์เน็ตแน่นอน
ทันทีที่ถึงบริษัทจิ่ง เธอก็ถามขึ้นว่า “งั้นวันนี้พวกเราต้องเป็นเรื่องอื้อฉาวใช่ไหม?”
จิ่งเป่ยเฉินขมวดคิ้ว ก่อนจะตอบอย่างช้า ๆ “มันก็เรื่องจริงไม่ใช่เหรอ?”
มันไม่ใช่เรื่องอื้อฉาว เรื่องซุบซิบอะไรพวกนี้ล้วนไม่ใช่ปัญหาที่แท้จริงหรอก
จิ่งเป่ยเฉินนายนี่มันเก่งจริง ๆ มีเขาคอยกันให้จึงทำให้เธอไม่ต้องกลัว ใครกล้าพูดว่าเธอคืออันโหรว เธอคืออันอีหาน！
ขณะที่ทั้งคู่เดินเข้าไปในบริษัทจิ่ง พวกเขาก็ถูกจับจ้องเป็นที่สนใจของคนรอบข้าง เธอเดินตามหลังจิ่งเป่ยเฉินด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย
แต่ในส่วนของจิ่งเป่ยเฉินกลับไม่มีใครกล้าซุบซิบนินทา ทันทีที่พวกเขาเดินเข้าไปในลิฟต์ ผู้คนในล็อบบี้ก็เริ่มนินทากันอย่างสนุกปากว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่
ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิด เธอหันไปมองสีหน้าที่เย็นชาของจิ่งเป่ยเฉิน “ประธานจิ่ง คุณคิดอยากจะจ้างเลขาคนอื่นหรือเปล่า?”
ทันทีที่เธอพูดจบ ร่างตรงหน้าก็หันมาผลักเธอชิดผนังลิฟต์แล้วจูบไปริมฝีปากบาง ๆ ของเธอ “ถังซั่วให้ประโยชน์อะไรกับเธอกันแน่?”
