็จเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวใส่ชุดเดรสชีฟองสีฟ้าอ่อน มีดอกชบาประดับ ขับผิวของเธอให้ดูขาวและสดใสเป็นอย่างมาก
“สวยมาก!” เธอชมอย่างไม่ลังเล
“ขอบคุณค่ะ เรื่องวันนั้นต้องขอโทษด้วย” เธอไม่รู้ว่าดื่มน้ำที่เหอเหมี่ยวยื่นให้แล้วจะหลับไปแบบนั้น แม้เธอจะไปโรงพยาบาลเพื่อดูเธอในภายหลังก็ตาม
“วันนี้อย่าเกิดเหตุสุดวิสัยขึ้นอีกก็พอ” ยังไงเรื่องวันนั้นก็ไม่ใช่ความผิดของเธอ
“ฉันจะทำอย่างเต็มที่เลยค่ะ” เหอเฉ่าพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม แสดงถึงความมั่นใจ
อันโหรวไม่ได้เป็นห่วงตัวเธอเลย แต่คนที่น่าเป็นห่วงคือเจียงหลิว สภาพเขาดูไม่ดีเลย
เมื่อถึงเวลาถ่ายอย่างเป็นทางการ เห็นศักยภาพของเจียงหลิว เธอก็รู้สึกผ่อนคลายความกังวลได้บ้าง
เธอมองไปที่กล้อง คนที่อยู่ในกล้องนั้นดูดีมาก แต่องค์ประกอบนั้นกลับใช้ไม่ได้
“ผู้กำกับเจียงคะ คุณไปพักก่อนดีไหม” เธอถามด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ ไม่ ถ่ายต่อเลย!” เจียงหลิวจ้องตาเขม็ง แต่วินาทีต่อมาเขาก็ก้มหน้าหลับตา ก่อนจะหรี่ตาขึ้น แม้แต่ตำแหน่งของกล้องยังไม่โฟกัส
เมื่อคืนเขาไปดื่มมาจนถึงเช้า วันนี้เลยหลับไปชั่วครู่ ไม่มีสติเลยสักนิด หากไม่ใช่งานของบริษัทจิ่ง เขาคงไม่มาแน่
“จะถ่ายต่อได้ยังไง!” เฟิงชิงชิงเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เย็นชา “ผู้กำกับเจียง วันนี้คุณจะถ่ายจบไหม งานที่ถ่ายออกมามันใช่ได้หรือเปล่า?”
เมื่อพนักงานของบริษัทจิ่งเห็นผู้อำนวยการแผนกวางแผนมาดูด้วยตัวเองก็หยุดการเคลื่อนไหว พลางหันมามองดูพ
