บบนี้เดี๋ยวเธอก็ได้คืบจะเอาศอกอีก!
ถังซือเถียนมองดูถังซั่วที่ขับรถออกไปอย่างไม่อยากจะเชื่อในสายตาของตัวเอง พี่ชายที่คอยดูแลและรักเธอมาตลอดหลังพูดจบกลับขับรถออกไปเลย
หึ เขาไปได้ก็ดี ยังไงพี่เฉินก็อยู่ข้างใน
อันโหรวกับจิ่งเป่ยเฉินเดินเคียงข้างกันออกมาข้างนอก “ฉันเห็นว่าถังซือเถียนชอบนายมาตั้งหลายปี! นายไม่คิดหวั่นไหวบ้างเลยหรือไง?”
“ถ้าหากชอบก็ต้องได้รับผลตอบแทนของการรอคอยบ้างสิ ห้าปีก่อนหน้านั้นพวกเราก็ควรแต่งงานกันนะ” สำหรับตัวเขาแล้วชั่วชีวิตนี้ชอบผู้หญิงคนเดียวก็พอ
“ช่วยหยุดพูดเรื่องเก่า ๆ หลายปีก่อนจะได้ไหมเนี่ย?” สำหรับตัวเธอห้าปีก่อนก็ทุกข์ระทมมากพอแล้ว
ครอบครัวต้องล้มละลาย คู่รักตั้งแต่เด็กก็ถูกคนอื่นแย่งเป็นเจ้าสาวแต่งงานไป จากลูกสาวที่ร่ำรวยของตระกูลกลับกลายเป็นหญิงยาจกเด็กกำพร้าในเพียงพริบตา
“ได้ ไม่พูดถึงแล้ว” จิ่งเป่ยเฉินเมื่อเห็นเธอที่ไร้ท่าทางป้องกันก็เอามือของตัวเองไปกอดที่เอวไว้อย่างเป็นธรรมชาติและเดินออกไปพร้อมกัน
ถังซือเถียนเห็นพวกเขาเดินออกมาแบบนั้น ก่อนหน้านี้คิดจะก้าวเข้าไป แต่ก็พบว่าจิ่งเป่ยเฉินกำลังโอบไปที่เอวของเธอและเดินออกมาพร้อมกัน
มันเลยทำให้ฝีเท้าของเธอหยุดอยู่กับที่ ก้าวขาไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว สายตาจับจ้องไปยังจิ่งเป่ยเฉินและอันโหรวที่นั่งรถออกจากร้านอาหารไป
เธอจับกระเป๋าที่อยู่ในมือแน่นขึ้น ก่อนจะย่ำเท้าด้วยความโมโหออกมา ไม่จริง ไม่ได้ เธอจะไม่ยอมให้ผู
