ว แต่พวกเขาก็ยังห่างไกลจากการรวมเผ่ามนุษย์เป็นหนึ่ง ห่างไกลอีกมากเหลือเกินจนทำให้เขารู้สึกไร้สิ้นพละกำลังเมื่อท่านบรรพบุรุษมาพบเขาในเวลานี้ เขาจึงนึกได้แต่สถานการณ์เลวร้ายต่างๆ นานาไป๋ฉีหยิบน้ำชากาหนึ่งกับถ้วยชาออกมารินให้เจียงฉางเซิง เขาไม่ดื่มมันแต่ยื่นให้โอรสสวรรค์เซวียนเต้าด้วยมือตนเองโอรสสวรรค์เซวียนเต้าผู้เป็นฮ่องเต้มาแล้วหนึ่งพันเจ็ดร้อยกว่าปีคนนี้รับถ้วยน้ำชามาอย่างระมัดระวัง หัวใจของเขาเต้นตุ้มๆ ต่อมๆโอรสสวรรค์เซวียนเต้าประคองถ้วยชาไว้ระหว่างสองมือแต่ไม่กล้ายกดื่ม ยามเผชิญหน้ากับเจียงฉางเซิง เขากระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัด“เจ้าปรารถนาจะเป็นสามราชันหรือ”จู่ๆ เจียงฉางเซิงก็เอ่ยถาม โอรสสวรรค์เซวียนเต้าได้ยินคำนี้ก็มือไม้สั่น ส่วนไป๋ฉีทำหน้าสนอกสนใจโอรสสวรรค์เซวียนเต้าสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่งแล้วเอ่ยว่า“ผู้เยาว์มีเป้าหมายนี้อยู่จริงๆ”เจียงฉางเซิงคลี่ยิ้มแล้วถามว่า “ด้วยพลังของเจ้า เจ้าคิดว่าอีกนานเท่าใดจึงจะทำสำเร็จ”โอรสสวรรค์เซวียนเต้าเงียบงัน ในหัวใจรู้สึกขมขื่นเจียงฉางเซิงเอ่ยต่อว่า “วิถีเซียนเผยแพร่ไปทั่วใต้หล้าแล้ว มิหนำซ้ำเทียนจิ่งก็ผ่านการสถาปนาเทพมาหลายหนข้อได้เปรียบของเทียนจิ่งไม่นับว่
