ก็ถูกเปิดออก เธอมองไปก็เห็นจิ่งเป่ยเฉินยืนอยู่ด้านหน้า “ประธานจิ่ง!”
จิ่งเป่ยเฉินเอื้อมมือไปโอบไหล่ของเธอและยกยิ้มที่มุมปาก “ทำดีมาก รู้ว่าต้องรอกินข้าวพร้อมฉัน”
เขาดูดีใจที่เมื่อเปิดประตูออกมาแล้วเจอเธออยู่ด้านหน้า
“ประธานจิ่ง ที่นี่บริษัทคุณ ช่วยปล่อยฉันด้วยค่ะ!” เธอหันไปมองเขาและใช้มือซ้ายกันไปที่แขนของเขา “ปล่อย!”
“คนทั้งบริษัทเขารู้กันหมดแล้วว่าฉันสนใจเธอ ก็แค่ถูกคนอื่นมองว่าพวกเราเป็นคู่รักที่แต่งงานกันแค่นั้นเอง” จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้ปล่อยเธอแต่อย่างใด “ไปเถอะ! ออกไปกินข้าวกัน”
“ฉันไม่อยากออกไปแบบนี้ เพื่อภาพลักษณ์ของนายและฉัน และความลับเรื่องแต่งงานที่เราตกลงกันแล้ว พวกเราออกไปข้างนอกด้วยกันแบบนี้ ไม่ถือว่าเป็นการสารภาพเหรอ?”
“พวกเราคบกัน” ต้องพูดแบบนี้ เขาปล่อยมือออกจากไหล่ของเธอ “กลางวันนี้อยากกินอะไร?”
“อาหารฝรั่งเศส”
เพราะตอนนี้อันโหรวเป็นหัวหน้าเลขาของเขา ดังนั้นการที่พวกเขาออกไปกินข้าวด้วยกัน คนในบริษัทจิ่งที่เห็นจนชินแล้วจึงไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องแปลกอะไร
แค่ตอนที่เห็นพวกเขาเดินออกไปด้วยกันสองคนอาจมีความรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง แต่ก็เห็นจนชิน หลับรู้สึกสบายตา หากใบหน้าของเธอไม่ได้เป็นแบบนั้น ไม่ได้ใส่แว่นกรอบเก่า ทำทรงผมที่ดูเฉิ่ม คงจะดูดีไม่น้อย
ทันทีที่ถึงร้านอาหาร อันโหรวรู้สึกกังวลขึ้นมาเล็กน้อย เธอรับปากเร็วเกินไปหรือเปล่านะ
เธอมองผู้คนรอบข้างภายในร้านอาหาร “นายจง
