ะพูดขึ้น ก่อนที่จะเหลือบสายตามองไปยังเธอ เพราะดวงตาที่เขาเห็นมันคล้ายกันมากจริง ๆ
มันมีความบริสุทธิ์ที่ปราศจากพวกสิ่งสกปรก
จิ่งเป่ยเฉินเค้นเสียงหัวเราะเย็นชา ก่อนจะส่ายหน้าไปมาไม่หยุด “ประธานโอวหยาง ก่อนหน้านั้นห้าปีก่อนมีปัญหาเรื่องสายตาหรือยังไง หลังจากที่ผ่านมาหลายปีไม่ได้คิดจะไปรักษาบ้างเลย เธอคนนี้มีตรงไหนที่เหมือนกับโหรวโหรวกัน?”
โอวหยางลี่หันหน้าไปมองเธออีกครั้ง แต่เธอก็ได้เดินออกไปข้างนอกแล้ว หรือว่าจะไม่ใช่จริง ๆ?
จิ่งเป่ยเฉินเองก็รู้จักอันโหรวมานาน มันไม่น่าเป็นไปได้ที่จะมาอยู่ข้างกายเขา อีกทั้งเขาไม่รู้เลยว่าเลขาของเขาก็คืออันโหรว เมื่อคืนก่อนเขาได้เห็นเธอ ใบหน้าและคิ้วที่งดงามนั้นน่าประทับใจมาก ซึ่งแตกต่างจากภาพลักษณ์ของอันอีหานในตอนนี้อย่างสิ้นเชิง
ดูท่าเขาจะเป็นบ้าจริง ๆ ที่คิดว่าเธอคือโหรวโหรว
แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม เธอก็กลับมาแล้ว เขาจะต้องหาเธอให้พบให้ได้
โอวหยางลี่ไม่ได้คิดเกี่ยวกับอันโหรวอีกต่อไป ก่อนจะเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจว่า “ที่จริงวันนี้ที่ผมมาที่นี่ก็เพื่อหารือเกี่ยวความร่วมมือภาคธุรกิจกับประธานจิ่ง การที่บริษัทจิ่งเข้าซื้อกิจการของสกุลเห่อได้ไม่นาน เพียงแต่ว่าสกุลเห่อเป็นสกุลที่ผลิตหยกผลิตภัณฑ์ ซึ่งช่องทางการค้าขายนี้ก็ไม่มี แต่ถ้าหากพวกเราร่วมมือกันละก็ จะต้องเอาชนะตลาดพวกนี้ได้แน่! ประธานจิ่งคิดเห็นว่ายังไง?”
ความคิดในการชักจูงธุรกิจของเขานั้น โอ
