ูดจบก็เดินไปยังชั้นเรียน หลังจากที่มองระยะไกล ๆ เธอก็มองเห็นหยางหยางจับมือหน่วนหน่วนเดินออกมาด้วยกัน
มันเหมือนกับหัวใจแทบจะลอยไปไกล เมื่อคืนทำให้เขาเป็นห่วง แต่ในเวลานี้เธอก็เริ่มเข้าใจจิ่งเป่ยเฉินขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว การที่ไม่ให้เขาได้เห็นพวกเขาเลยมันโหดร้ายจริง ๆ และคนที่โหดร้ายที่สุดก็คงเป็นเธอนั่นแหละ
“แม่จ๋า!” ทั้งสองคนตะโกนอย่างพร้อมเพรียงก่อนจะเดินเข้าไปหา หน่วนหน่วนจูงมือหยางหยางออกมาด้วยความตื่นเต้นและวิ่งไปอยู่ตรงหน้าเธอ
เธอเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะอุ้มหน่วนหน่วนและจับมือหยางหยางเพื่อเดินออกไปข้างนอก “ขอโทษด้วยนะคะ เมื่อคืนแม่จ๋าคงทำให้พวกหนูเป็นห่วงสินะ!”
“แม่จ๋า วันนี้แม่ไม่ได้ไปที่บริษัทยังงั้นเหรอ?” เพราะนี่ไม่มีเครื่องสำอางอยู่บนใบหน้าของเธอเลย จึงเดาได้ว่าวันนี้เธอไม่ได้ไปทำงาน
หรือว่าเมื่อคืนแม่จ๋าแอบไปกับคุณลุงนิสัยไม่ดีคนนั้น?
อันโหรวที่ได้ยินคำถามก็พลอยตกใจ หยางหยางยังคงเฉียบแหลมเช่นเคย ไม่เหมือนกับหน่วนหน่วนที่มีความสุขเมื่อได้มองหน้าแม่ของตนเอง
“วันนี้ไปข้างนอก ไม่ได้ไปที่บริษัท” เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้ม และอยู่ไม่ไกลจากพวกเขามากนัก ถังซั่วก็ได้เดินวนไปมาพลางมองไปรอบ ๆ
“คุณลุงถัง!!” หยางหยางยังคงมีสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปมากเท่าไร แม้จิตใจของเขาจะยังเป็นกังวลอยู่ก็ตาม
“หยางหยาง!” ถังซั่วเดินเข้ามาหาด้วยขาที่เรียวยาว ก่อนจะเข้ามาอุ้มหยางหยางอย่างเป็นปกติ
อันโหรว
