งเมิ่งหลี หลังจากที่ลงจากรถหน้าสถานที่ เธอก็ได้ฝากกุญแจรถไว้กับเด็กรับรถ ก่อนจะเข้าไปในนั่นที่ถูกประดับไปด้วยเพชรนิลจินดาที่สวยงาม
หลินจือเซี๋ยวนั่งอยู่ห้องโถงด้านใน เมื่อเห็นเธอมาถึง แก้วในมือของเธอก็ถูกวางลง ก่อนจะรีบวิ่งไปหาเพื่อนของตนด้วยท่าทางที่มีความสุข “โหรวโหรวของฉัน ถ้าหากวันนี้ฉันไม่ได้สั่งสอนลูกค้าคนนั้นละก็ พรุ่งนี้มีหวังฉันถูกบอสจัดการตายต่อหน้าเขาแน่ ๆ”
อันโหรวมองไปที่สีหน้าจริงจังของเธอ ก่อนจะลังเลว่าตัวเองไม่น่ารับปากเธอเลย โดยเฉพาะคนที่เดินผ่านไปมาที่มองเธอแบบนี้ มันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดไม่ใช่น้อย
“ทำไมถึงต้องมาขอบคุณต่อหน้าเขาแบบนี้ด้วย? เธอคือคนที่มาช่วยเขาไม่ใช่เหรอ รีบไปกันเถอะ!” เธอไม่คิดอยากจะอยู่ที่นี่แม้แต่น้อย
หลินจือเซี๋ยวจับมือเธอเดินเข้าไป ดวงตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาล้วนจับจ้องมาที่ตัวเธอ “โหรวโหรว ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะเป็นแม่คนแล้ว ดูสิ มีคนมากมายต่างก็มองตัวเธอ! น่าภูมิใจและน่าอิจฉาจัง!”
“เธอเอาตาไปไว้ไหนกัน? เหมือนไม่เคยเห็นความจริงอย่างนั้นแหละ!” ปกติแล้วอันโหรวมักจะสวมชุดนอนเวลาอยู่บ้าน หนำซ้ำยังเดินเพ่นพ่านไปมา แต่ตอนนี้กลับสวมชุดที่โชว์เรือนร่างอย่างชัดเจน ซึ่งปกติแล้วไม่เคยเห็นมาก่อนเธอก็ย่อมต้องแปลกใจเป็นธรรมดา
“โธ่ ๆ ดูหน้าของเธอสิ ตอนนี้เป็นใบหน้าที่สวยสดงดงามเสียจนฉันแทบจะทนไม่ไหว คิดอยากจะจูบจริง ๆ เลยนะ สายตาผู้คนมองตัวเธอเนี่ย เธอยิ่งต้องร
