หน่อย เพราะแม่จ๋าดูจะสนใจเขาเป็นพิเศษ
“อืม พวกเราอยู่ด้วยกันแบบนี้แหละ ไม่ต้องการคนอื่นแล้ว!” เธอเอื้อมมือไปกอดเขา
แสงแดดที่นอกหน้าต่างผ่านทะลุมาในห้อง ทำให้เกิดความอบอุ่น บรรยากาศในเดือนนี้ช่างเงียบสงบ
วันชาติได้ผ่านไปกว่าครึ่งวันอย่างรวดเร็ว ในช่วงเวลานี้เธอทำงานเป็นแม่บ้านเกือบทั้งหมด ก่อนจะหาเวลาเข้าอินเทอร์เน็ตเพื่อตรวจสอบเรื่องราวของตระกูลอันเมื่อปีนั้น ซึ่งก็มีข้อมูลน้อยมาก น้อยเสียจนน่าสมเพช นอกจากข่าวทั่วไปแล้ว อย่างอื่นแทบไม่มีอะไรเลย
ดูเหมือนข้อมูลมันจะถูกคนลบไปเกือบหมด
ซึ่งคนคนนั้นเป็นใคร เธอไม่จำเป็นต้องตรวจสอบก็พอจะรู้ได้ คงเป็นคนของพวกตระกูลโอวหยางแน่ ๆ
ในขณะนี้เธอกำลังถือแก้วน้ำยืนอยู่ที่ระเบียง ทันใดนั้นเองที่ประตูกระจกด้านหลังถูกเปิดออก เธอเหลือบไปเห็นหยางหยางกำลังเดินเข้ามาด้วยท่าทีที่เย็นชา
“หยางหยาง”
“แม่จ๋า พวกเรามาคุยเรื่องผมกับหน่วนหน่วนกันหน่อยได้ไหม? ” เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นเผยท่าทีที่เย็นชามากขึ้น
หลายวันมานี้เขาได้ตรวจสอบข้อมูลของบริษัทจิ่งมาโดยตลอด จิ่งเป่ยเฉินดำรงตำแหน่งเป็นประธานบริษัทจิ่ง พูดได้เลยว่าเป็นคนแรกที่เข้ามาอยู่ในสายตาของเขา
แต่ชายคนนั้นเพียงแค่มองจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็รู้สึกได้ถึงความสง่างามและท่าทีที่สูงส่ง ดวงตาสีดำก็เผยให้เห็นถึงความหยิ่งยโสที่มองทุกอย่างเป็นเพียงแค่เปลือก ท่าทีของเขาดูเย่อหยิ่งไม่ใช่น้อย
คนที่สูงส่งขนา
