ตอนที่ 151 ใบประกาศนียบัตร
เขามองดูจนกระทั่งพวกเขาขึ้นรถไป ใบหน้าของหยางหยางไม่ได้แสดงสีหน้าออกมาแต่อย่างใด มีแค่กระดาษแผ่นบาง ๆหนึ่งแผ่นที่ปิดบังเอาไว้
เขาอยากที่จะเข้าไปฉีกกระดาษแผ่นนั้นทิ้งซะ แต่เขาก็ไม่สามารถทำได้ ทำได้เพียงกำพวงมาลัยรถอย่างเงียบ ๆ และมองดูพวกเขาเดินจากไป
ในระหว่างขับรถกลับบ้าน หน่วนหน่วนโน้มตัวไปตรงหน้าหยางหยางและมองไปที่ตัวอักษรที่ไม่รู้จัก “พี่ชาย มีชื่อของแม่จ๋ากับลุงถังซั่วอยู่หรือเปล่า?”
“มี” พวกเขาได้รับประกาศนียบัตรรางวัลชนะเลิศในการแข่งขันกิจกรรมสองคนสามขาในงานกีฬาสีเมื่อวานนี้
อันโหรวรู้สึกมีอาการแน่นที่หน้าอกและอึดอัดเล็กน้อย ตอนที่เธอเห็นชื่ออันอีหานกับถังซั่วในตอนนั้น เธอแทบอยากจะหักถ้วยรางวัลนั้นออกเป็นสองส่วนเสียให้ได้
“ว้าว! สุดยอดไปเลย!” หน่วนหน่วนโน้มตัวไปข้างหน้า “แม่จ๋าชอบลุงถังซั่วไหมคะ?”
เด็กน้อย ลูกไม่ได้อยู่ฝั่งลุงจิ่งเป่ยเฉินหรอกเหรอ? ทำไมจู่ ๆ ย้ายฝั่งแบบนี้? เพราะรางวัลนี่เหรอ?
อันโหรวอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก ขณะที่เธอส่ายหน้าอยู่นั้น เสียงของหยางหยางที่อยู่ด้านหลังก็พูดขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น “แม่จ๋ามีคนกำลังตามเรามา”
เธอสอดส่องสายตาไปที่กระจกมองหลังรถ พวกเขาไม่ได้ขับมาด้วยความเร็ว ดังนั้นรถคันหลังที่ขับตามกันมาจึงขับอย่างช้า ๆ ไม่ได้เร่งรีบแต่อย่างใด ทำให้เธอไม่แน่ใจว่าเป็นรถคันไหน
“คันสีน้ำเงินเข้ม เขาตามมาหลังจากที่พวกเราเลี้ย
