ตอนที่ 147 มีสัมพันธ์กันจริง ๆ
เธอกังวลใจมากจนไม่สนใจแม้กระทั่งฉิวซี แต่ฉิวซีก็ยังคงมาคอยปั่นป่วนอยู่ตรงหน้าเธอไม่หยุด มันเลยทำให้เธอรู้สึกรำคาญมากขึ้น
“ถ้าหากว่าหัวหน้าทีมฉิวซีคิดถึงฉันละก็ สามารถไปหาฉันที่ชั้นสิบห้าได้นะคะ” เธอหยิบกล่องที่ถูกจัดเก็บไว้ตรงหน้า และยิ้มบาง ๆ ให้ ใบหน้าที่ซีดขาวเหลืองเมื่อยิ้มออกมานั้นดูน่ากลัวไม่ใช่น้อย
“ชั้นที่สิบห้า?” ดวงตาของฉิวซีเบิกกว้างขึ้น ชั้นนั้นเป็นชั้นของประธานจิ่งไม่ใช่เหรอ?
เธอไปทำอะไรชั้นที่สิบห้ากัน?
เสียงอันโหรวไม่ได้ดังหรือเบาจนเกินไป พนักงานทุกคนเมื่อได้ยินคำพูดพวกนี้ต่างก็ซุบซิบกันทันที
“เธอ……” ก่อนที่ฉิวซีจะพูดอะไรก็ได้ยินเสียงผู้ชายดังมาจากด้านหลัง
“เลขาอัน เตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม?” ฉีเซิงเทียนเดินอย่างใจเย็นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูหล่อเหลา ดวงตานุ่มลึกจ้องมองไปยังฉิวซี และพูดขึ้น “หัวหน้าทีมฉิวซีงานยุ่งมากหรือเปล่า?”
“เลขา?” ฉิวซีมองไปยังอันโหรวที่กำลังถือกล่องไม้และกำลังจะเดินออกไป “คำพูดของผู้จัดการฉีนี่หมายความว่ายังไงเหรอคะ อันอีหานจะไปเป็นเลขาของประธานจิ่ง?”
“ทำไม? จิ่งเป่ยเฉินเลือกใครสักคนที่เป็นลูกน้องของหัวหน้าฉิวไม่ได้เหรอ?” ฉีเซิงเทียนเหลือบมองไปยังอันโหรวอย่างเกียจคร้านก่อนจะพูดขึ้นว่า “เร็วเข้า รีบขึ้นไป เดี๋ยวจะมีประชุมแล้ว”
“ค่ะ! ผู้จัดการฉี!” เธออยากจะเอ่ยถามจริง ๆ ว่าหัวหน้าเลขาอะไรเนี่ยมันสบายบ้างหรือเปล่า?
จิ่งเป่
