านของบริษัทเมื่อเห็นเธอเอ่ยเช่นนี้ ภายในใจของจิ่งเป่ยเฉินก็เริ่มรู้สึกอยู่ไม่เป็นสุขครั้งที่แล้วเธอวิดีโอคอลกับสามีที่อยู่ต่างประเทศก็เหมือนกับเผชิญหน้ากับข้าศึก นี่เธอยังจะออกไปเร็วซะขนาดนี้อีกจิ่งเป่ยเฉินโน้มตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้ามองและเดินเข้าไปหาเธอ “ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณสักครู่ มากับผมทีสิ”หลังจากที่พูดจบเขาก็รอฟังคำตอบของเธอ โดยก้าวไปรอที่หน้าลิฟต์“ประธานจิ่งคุยพรุ่งนี้ได้ไหมคะ?” เธอหันหลังกลับไปมองด้านหลังและเอ่ยถามวันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรกของหยางหยางและหน่วนหน่วน ถ้าหากเธอไปรับพวกเขาสายละก็ เธอคงแทบไม่มีคุณสมบัติของคนเป็นแม่“มีเรื่องอะไร?” จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย พลางหันหลังและเดินออกไป“แค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ คงไม่รบกวนประธานจิ่งหรอกค่ะ” เธอคิดที่จะออกไปเท่านั้นจิ่งเป่ยเฉินแค่คุณกลับไปยังห้องทำงานของคุณก็พอแล้วหรือว่านี่คือศัตรูที่พบในถนนคับแคบกันนะ [1]?เมื่อเธอกำลังจะก้าวเดินออกไป จิ่งเป่ยเฉินก็เดินมาที่ด้านข้างและพูดขึ้นว่า “วันนี้เป็นวันจันทร์ โรงเรียนอนุบาลน่าจะเปิดเรียน เรื่องของผมไม่เป็นไรหรอก ให้ผมไปส่งคุณก็แล้วกัน”“ประธานจิ่ง ไม่ใช่ว่าคุณบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับฉันเหรอคะ? ตอนนี้ฉันมีเรื่องอยากจะคุยแล้ว กลับไปคุยกันเถอะ” เธอหันไปมองค้อนเขา ความจริงแล้วถ้าหากตอนนี้มีมีดในมือ เธออยากจะแทงไปที่จิ่งเป่ยเฉินเสียจริง ๆการหันห
