อเข้าไปในกระเป๋ากางเกง และรีบหยิบโทรศัพท์มือถือที่เย็นเฉียบอยู่ในนั้นออกมาแต่นิ้วที่อุ่น ๆ กลับสัมผัสไปโดนต้นขาของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ พลันรู้สึกสั่นไหวแปลก ๆ ยังไงไม่รู้จิ่งเป่ยเฉิน นายต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆอันโหรวเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเอ่ยถามเขาไปว่า “รหัสผ่าน?”“901001”นี่เขาคิดอะไรอยู่กันแน่ ถึงได้ใช้รหัสผ่านเป็นวันเกิดของเธอแบบนี้?จิ่งเป่ยเฉินมองนิ้วมือของเธอที่กดรหัสอย่างไม่ลังเล ก่อนจะเอามือสอดเข้าไปในกระเป๋าอีกครั้ง และเอ่ยอย่างไม่รู้จะพูดอะไร
อันอีหานจะเกิดอะไรขึ้นก็ได้ แต่ตัวเธอนั้นต้องห้ามเข้าไปเกี่ยวข้องเป็นอันขาด
“ฉันพอจะเข้าใจ แต่เมื่อครู่ก็ดูเป็นเรื่องน่าตลกเหมือนกัน” ฉิวซีเผยดวงตาที่เย้ยหยันออกมา สายตาของเธอนั้นเหลือบมองไปที่คอที่มีผิวสีต่างกันของอันโหรวอันโหรวปล่อยให้เธอมองอย่างไม่นึกกังวลแต่อย่างใด ครั้งที่แล้วจิ่งเป่ยเฉินก็เห็นว่าผิวสีของเธอตรงคอและข้อมือมันดูต่างกัน เธอจึงให้ความใส่ใจตรงคอเป็นพิเศษชนิดที่ว่าไม่มีทางจะรู้ได้แน่ เพราะช่วงนั้นเธอทาด้วยตลับแป้งออกเชดสีเหลืองขี้ผึ้งหน่อย ๆหลังจากที่กลับมาถึงบริษัท อันโหรวก็นั่งอยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์ และเปิดดูภาพที่ตากล้องเพิ่งส่งมาให้ นอกเหนือจากเรื่องแรกแล้ว เรื่องส่วนอื่นเธอรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไรนักเพราะถ้าหากเธอไม่ได้รับการช่วยเหลือจากจิ่งเป่ยเฉิน มีหรือเธอจะถูกปล่อยออกมาง่าย ๆ แบบนี้“เฮ้อ…….” เธอถอ
