ประธานจิ่งหรอกค่ะ” เธอคิดที่จะออกไปเท่านั้นจิ่งเป่ยเฉินแค่คุณกลับไปยังห้องทำงานของคุณก็พอแล้วหรือว่านี่คือศัตรูที่พบในถนนคับแคบกันนะ [1]?เมื่อเธอกำลังจะก้าวเดินออกไป จิ่งเป่ยเฉินก็เดินมาที่ด้านข้างและพูดขึ้นว่า “วันนี้เป็นวันจันทร์ โรงเรียนอนุบาลน่าจะเปิดเรียน เรื่องของผมไม่เป็นไรหรอก ให้ผมไปส่งคุณก็แล้วกัน”“ประธานจิ่ง ไม่ใช่ว่าคุณบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับฉันเหรอคะ? ตอนนี้ฉันมีเรื่องอยากจะคุยแล้ว กลับไปคุยกันเถอะ” เธอหันไปมองค้อนเขา ความจริงแล้วถ้าหากตอนนี้มีมีดในมือ เธออยากจะแทงไปที่จิ่งเป่ยเฉินเสียจริง ๆการหันหน้าหนีปฏิเสธความจริง เธอนับว่าเป็นอันดับหนึ่งของโลกเลยทีเดียว**************[1]หมายความว่า ศัตรูหรือคนที่ไม่อยากเห็นหน้า แต่มักจะพบกันง่าย ๆ ยากที่จะหลีกเลี่ยง………………………………………………ตอนที่ 110 วันเกิดของเธอคือรหัสผ่าน“ผมรู้สึกว่าคุณจะพูดเข้าใจแล้วนะ คุยพรุ่งนี้ไง” จิ่งเป่ยเฉินเดินนำอันโหรวออกไปข้างนอก พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนแต่แผ่วเบาและแฝงไปด้วยความปีติยินดี “หน่วนหน่วนน่าจะคิดถึงผมมากแน่ ๆ”อันโหรวที่เดินตามเขาไปจึงรีบเอ่ยว่า “ประธานจิ่งคะ ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องจริง ๆ ฉันไปของฉันเองได้ค่ะ”แย่แน่ แย่แน่ ถ้าเกิดเขาได้เห็นหยางหยางละก็ มีหวัง….จิ่งเป่ยเฉินรีบขึ้นไปบนรถ ก่อนจะเปิดประตูที่คล้ายกับปีกนกขึ้น เขาชะเง้อมองไปที่เธอเล็กน้อย อันโหรวจึงรีบเอ่ยขึ้นว่า “ประธานจิ่งคะ พวกเรากลับไ
