ตอนที่ 105 ราวกับคนปัญญาอ่อนคนหนึ่ง
เมื่อเหอเฉ่าแต่งหน้าเสร็จเรียบร้อยก็เปลี่ยนชุดเป็นชุดกี่เพ้าสีเขียวอ่อน พร้อมใส่เครื่องประดับให้เหมาะสมกับฉากที่คล้ายกับอยู่หมู่บ้านกลางน้ำในเจียงหน่าน รูปร่างที่ดูบอบบางและท่าทางอ่อนโยนโอบเอื้ออารีล้วนเข้ากันเป็นอย่างดีอันโหรวจึงอดไม่ได้ที่จะคิดสุภาษิตหนึ่งขึ้นมา “ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง” จริง ๆ“สวยมาก” เธออุทานขึ้นมาหนึ่งประโยคอย่างจริงใจ “ไปกันเถอะ! เก็บความทรงจำแบบนี้ไว้ อย่าได้หลงลืมมันเชียว”“ขอบคุณนะคะคุณอัน” เธอยิ้มและยิ้มกว้างมากขึ้นเมื่อเหอเฉ่าออกไปก็ดึงดูดสายตาผู้คนกลุ่มใหญ่ได้อย่างไม่ยากนัก อันโหรวที่ยืนมองจากไกลๆ รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อถ่ายรูปเก็บไว้ ทันทีที่รู้สึกนึกคิดเช่นนี้ เมื่อบวกเข้ากับผลิตภัณฑ์น่าจะตรงกับความต้องการของจิ่งเป่ยเฉินแน่ ๆไม่ช้าเหอเฉ่าก็ถ่ายภาพโฆษณาชุดแรกเสร็จ เธอจึงกลับเข้าไปเพื่อเปลี่ยนชุดอีกครั้งอันโหรวเดินเข้าไปหาช่างภาพเพื่อดูรูปที่ถ่ายออกมา ผลลัพธ์ค่อนข้างดีมาก เธอรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง ก่อนจะพูดคุยกับช่างภาพคนนั้น ไม่ช้าก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาเธอหันหน้าไปมองเล็กน้อยก็พบว่าฉิวซีกำลังเดินอยู่ข้างหลังของเหอเหมียว นับตั้งแต่ที่ได้เห็นเหตุการณ์เมื่อครั้งนั้น อันโหรวเองก็ไม่ได้เห็นฉิวซีอีกเลย เพียงแต่ว่าตอนนี้ดูเหมือนเธอมีสภาพอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นัก“อันอีหาน นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่?” ฉิวซีเอ
