ไม่ได้สนใจพวกเขาแต่อย่างใดเพียงแต่ว่าตอนนี้พวกเขาก็เหมือนกับหมากัดกับหมา เธอคงไม่โง่พอที่จะยื่นมือเข้าไปแทรกแซงหรอกถ้าหากอันโหรวรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่ พอถึงตอนนั้นเธอคงจะปล่อยให้ฉิวซีได้กัดกับหมาบ้างเช่นกัน กัดเข้าไปอย่างช้า ๆ“ฉันมาหาลูกพี่ลูกน้องของฉัน!” เหอเหมียวเงยหน้าขึ้น พลางอวดอ้างด้วยความภาคภูมิใจแต่ทว่าน่าเสียดายที่ในเวลานี้เธอไม่อาจแสดงความหยิ่งผยองออกมาได้ ใครจะสนใจกันว่าเธอเป็นใครมาจากที่ไหน?เหอเฉ่าที่เปลี่ยนชุดเป็นชุดกระโปรงสีขาวกำลังเดินออกมา ด้านหน้ามีภาพวาดลวดลายน้ำหมึกสีดำตวัดตัดกับสีเทา ดูสง่างามและนิ่งสงบ เป็นสไตล์ที่อันโหรวชื่นชอบเป็นอย่างมาก“ขอโทษด้วยค่ะ เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง” เหอเฉ่าเดินเข้ามาอย่างเขินอายพลางกล่าวขอโทษไปด้วย ก่อนจะรีบดึงเหอเหมียวออกไปเล็กน้อยและพูดว่า “เหอเหมียวมีธุระอะไรเหรอ?”“ไม่มีธุระอะไร แค่มาดูพี่ไม่ได้เลยเหรอไง?” เหอเหมียวพูดพร้อมกับยิ้มบาง ๆโอวหยางลี่แม้ว่าจะทิ้งเธอไปแล้ว แต่เธอก็ไม่คิดจะยอมแพ้ง่าย ๆ หากไม่มีโอวหยางลี่ก็ช่าง เธอก็แค่หาผู้ชายคนใหม่ ภายในสกุลจิ่งก็มีชายโสดเยอะแยะ ยังไงวันนี้หากได้พบสักคน เธอจะจับเอาไว้ให้ได้แต่น่าเสียดายมากที่วันนี้คนที่มาทำงานล้วนแต่ป็นเจ้าหน้าที่ระดับเล็ก เป็นพวกพนักงานตัวเล็ก ๆ ทั้งนั้น คงไม่มีผู้ชายคนไหนมาให้เธอสนใจแน่ ๆ……………………….ตอนที่ 106 เธอไม่อยากจะถูกคนคนนี้เชือดทิ้ง“ถ้าอย่างนั้น
