เสียงที่ดูเป็นทางการ“คิดไม่ถึงเลยว่าประธานจิ่งจะมาอยู่ที่นี่ด้วย คงไม่ปิดบังเลยละกัน กลุ่มโอวหยางมีแผนที่จะซื้อกิจการของสกุลเห่ออยู่แล้ว”“หากเผชิญหน้ากับสกุลจิ่ง กลุ่มโอวหยางจะมีแผนดำเนินยังไงต่อไป?” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความคุกคามถูกเอ่ยขึ้นใบหน้าของผู้หญิงที่มาพร้อมกับโอวหยางลี่ นั้นพลันเปลี่ยนไปด้วยสีหน้าที่หวาดกลัวเธอก้าวไปข้างหน้าทันที พร้อมกับจับมือของโอวหยางลี่ และเอ่ยออกมาว่า “พี่โอวหยางค่ะ คนนั้นเป็นใครกันเหรอ? เธอดูน่ากลัวจัง หนูกลัว”โอวหยางลี่ตบไปที่มือเธอเบาๆ และเอ่ยยิ้มอย่างนุ่มนวลว่า “อย่ากลัวไป ฉันกำลังพูดคุยเรื่องธุระอยู่ อีกเดี๋ยวจะไปอยู่กับเธอนะ”อันโหรวมองไปที่ใบหน้าที่นุ่มนวลและอ่อนโยนของเขา ดูเหมือนว่าเขานั้นจะจำเธอไม่ได้จริงๆนอกจากนี้ ยามนี้เธอก็ได้แต่งตัวเป็นสาวขี้เหร่ น้ำเสียงก็แหบแห้ง เขาจะมีหน้ามาจำเธอได้อีกยังงั้นเหรอ?ห้าปีก็ผ่านไปแล้ว เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะต้องเดินไปให้ไกลกว่านี้เพียงแต่ว่าตอนนี้…..อันโหรวที่กำลังกำมือแน่นก็พลันคลายออก ก่อนที่จะคลี่ยิ้มที่มุมปาก และก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างตรงๆ “คุณชายโอวหยาง ไม่ใช่ว่าคุณแต่งงานกับลูกสาวของตระกูลเหลียวเหรอค่ะ? ทำไมนี่ถึงได้….”เธอจงใจมองไปที่ผู้หญิงคนนั้น แม้ว่าเธอจะเอ่ยวาจาที่เหมือนกับสุภาพ แต่ทั่วไปแล้วหากคนอื่นที่ได้ยิน ต่างก็ต้องรับรู้ได้ทันทีว่าคำพูดที่เธอเอ่ยไปนั้นมีการประชดประชันเกิดขึ้นผู้หญิ
