ล้ามเนื้อหน้าท้อง และอีกอันหนึ่งก็คือ…ไม่ผิด มือของเธอไปโดนจุดนั้นเข้า！ห้าปีก่อนหน้านั้นเธอไม่เคยอยู่ใกล้ชิดกับชายคนไหนมาก่อนเลยอันโหรวผลักจิ่งเป่ยเฉินออกไป แต่ยังไม่ทันพูดอะไรก็ถูกเขาอุ้มเข้าสู่อ้อมแขนอีกครั้งมือที่ใหญ่ ๆ ของเขามีพละกำลังเหลือล้น จากนั้นมือของเขาก็ถูกยกขึ้นมาถูจมูกของเธอเบา ๆ“เจ็บไหม?” ดวงตาของเขาแน่นิ่งไม่เปลี่ยนแปลง แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความกังวลอันโหรวส่ายหน้า เธอได้ยินผิดไปหรือเปล่า เขาใส่ใจคนอื่นขนาดนี้เลยเหรอ ทำไมถึงต้องใส่ใจขนาดนี้ด้วย?จะว่าไปแล้ว เธอต้องรีบออกจากตัวเขาสิ!
เธอเป็นแค่คนวางแผน ไม่มีภาระผูกพันในการรวบรวมข้อมูล เธอควรใช้พลังของเธอในการรวบรวมและวิเคราะห์แบบแผนให้ละเอียดถี่ถ้วนก่อน
“ยังยืนอยู่ตรงนั้นอีกทำไม?” จิ่งเป่ยเฉินหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู มือของเขากำลังจับอยู่ที่ลูกบิดอันโหรวมองไปที่เขาและพูดออกไปว่า “ฉันไม่มีความจำเป็นต้องออกไปตรวจสอบกับคุณเลยนะคะ มันอยู่นอกเหนือแผนงานของฉันค่ะ”“ผมสั่งให้คุณไป” น้ำเสียงของเขาดูจริงจังและแฝงไปด้วยความหนักแน่น ซึ่งไม่อาจปฏิเสธได้เมื่อพูดจบจิ่งเป่ยเฉินก็มองไปที่เธอโดยไม่ยอมขยับไปไหน ได้แต่ยืนอยู่กับที่ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากออกไปว่า “นี่คุณอยากจะให้ผมอุ้มออกไปอย่างนั้นเหรอ?” ท่าทีที่จริงจังและแฝงไปด้วยความตลกถูกเอ่ยออกมาปากของอันโหรวขยับขึ้น ก่อนจะเอ่ยออกไปสองประโยค “ไร้ยางอาย”จิ่งเป่ยเฉินพนมมือสองขึ้นมา
