หลุนอยู่ครู่หนึ่ง ก็เบนสายตามองออกไปยังห้วงสุญญตาบรรพจารย์อธรรมเก้าหยินหยุดนิ่งอยู่ นางไม่บุกเข้ามาในโลกคุนหลุนทันที แต่เผยคลื่นพลังของตนเองออกมาอย่างไม่ปิดบังแม้แต่น้อย เห็นชัดว่านางกำลังรอคอยให้เจียงฉางเซิงปรากฏตัวอยู่ในห้วงสุญญตา บรรพจารย์อธรรมเก้าหยินยืนอยู่บนใบไม้สีเขียวขนาดยักษ์ใบหนึ่ง นางมองโลกคุนหลุนที่อยู่ไกลๆด้วยสีหน้าเรียบเฉยท่าทางของนางดูเยือกเย็น แต่ในใจกลับร้อนรนยิ่งนักหลังจากได้ต้นไม้วิเศษเกล็ดทองกับหอเชื่อมฟ้ามา นางก็จนปัญญาจะทำสิ่งใดกับพวกมัน แล้วก็จนปัญญาจะทำลายพวกมันด้วย ยอดของวิเศษสองชิ้นนี้กลายเป็นเผือกร้อนในมือนางนางก็อยากจะโยนพวกมันทิ้งไปดื้อๆ แต่หากมรรคาจารย์ค้นพบร่องรอยของนางจากยอดของวิเศษสองชิ้นนี้เล่าเช่นนั้นจะไม่ยุ่งยากเอาหรอกหรือส่วนถ้าซ่อนเอาไว้ นั่นจะยิ่งอันตรายมากกว่าดังนั้นเมื่อคิดมาคิดไป นางจึงตัดสินใจแสร้งทำเป็นคนมีน้ำใจที่เก็บของได้ ตอนนี้เกิดเรื่องของจอมเทพปี้หลิ่วได้จังหวะพอดี มรรคาจารย์คงร้อนใจต้องการยอดของวิเศษสองชิ้นนี้แน่“สหายผู้บำเพ็ญเก้าหยิน มาเยือนด้วยเหตุใดหรือ”เสียงของเจียงฉางเซิงดังขึ้น น้ำเสียงไม่มีอารมณ์แต่อย่างใดบรรพจารย์อธรรมเก้า
