ตัวใหม่ของบริษัท รวมถึงด้านการโฆษณาทุกอย่างเป็นฉันที่ดูแลแต่เพียงผู้เดียว ลูซี่ ถ้าหากว่าคุณมีคำถามอะไรมาก ๆ ละก็ ไปถามประธานจิ่งจะดีกว่านะ”“เธอ….” ลูซี่อ้าปากค้าง พลางมองไปที่ด้านหลังของอันโหรวที่กำลังเดินจากไป แม้แต่สักประโยคเดียวก็พูดไม่ออกที่หน้าบ้าน อันโหรวยังไม่ได้หยิบกุญแจออกมา ประตูก็ถูกเปิดออกมาเสียก่อนเมื่อเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสของลูกสาว เธอก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นในทันที“แม่จ๋า กอดหน่อย” อันหน่วนยื่นแขนออกมาพร้อมทำท่าทางออดอ้อน“หน่วนหน่วน พี่ชายอยู่ไหน?” เธออุ้มลูกสาวของเธอขึ้นมา ก่อนจะปิดประตูด้วยหลังมือ“พี่บอกว่าแม่จ๋ากลับมาจากที่ทำงานเหนื่อย ๆ เลยอยากทำอาหารดี ๆ ให้แม่กิน”อันโหรวได้ยินก็พลันรู้สึกกระวนกระวาย เด็กคนนี้ทำไมถึงเข้าครัวอีกแล้ว เธอรีบวางลูกสาวลงทันที ก่อนจะรีบวิ่งไปยังห้องครัว“หยางหยาง”“แม่ ไม่ต้องรีบร้อน อีกเดี๋ยวก็ได้กินแล้ว น้าจือเซี๋ยวกลับมาพร้อมกันหรือเปล่า?” อันหยางพูดในขณะที่กำลังเทซุปไข่มะเขือเทศใส่ชามเมื่อมองไปยังอาหารสามจานที่วางอยู่บนโต๊ะ อันโหรวก็รู้สึกว่าลูกชายของเธอนั้นจะมีความสามารถมากเกินไปแล้ว“แม่จ๋า วันนี้สัมภาษณ์เป็นยังไงบ้าง?” อันหยางมองมาด้วยสายตาที่เป็นห่วง มันเหมือนความรู้สึกของผู้ใหญ่ที่อยู่ในร่างเด็กอันโหรวมองไปยังลูกชายของตน ในสมองกลับปรากฏภาพของชายคนนั้นขึ้นมาทันที ถ้าหากถูกพบเข้าละก็..“แม่จ๋า แม่เป็นอะไรเหรอ?” อันหน่วนทำหน้า
