นใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสของลูกสาว เธอก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นในทันที
“แม่จ๋า กอดหน่อย” อันหน่วนยื่นแขนออกมาพร้อมทำท่าทางออดอ้อน
“หน่วนหน่วน พี่ชายอยู่ไหน?” เธออุ้มลูกสาวของเธอขึ้นมา ก่อนจะปิดประตูด้วยหลังมือ
“พี่บอกว่าแม่จ๋ากลับมาจากที่ทำงานเหนื่อย ๆ เลยอยากทำอาหารดี ๆ ให้แม่กิน”
อันโหรวได้ยินก็พลันรู้สึกกระวนกระวาย เด็กคนนี้ทำไมถึงเข้าครัวอีกแล้ว เธอรีบวางลูกสาวลงทันที ก่อนจะรีบวิ่งไปยังห้องครัว
“หยางหยาง”
“แม่ ไม่ต้องรีบร้อน อีกเดี๋ยวก็ได้กินแล้ว น้าจือเซี๋ยวกลับมาพร้อมกันหรือเปล่า?” อันหยางพูดในขณะที่กำลังเทซุปไข่มะเขือเทศใส่ชาม
เมื่อมองไปยังอาหารสามจานที่วางอยู่บนโต๊ะ อันโหรวก็รู้สึกว่าลูกชายของเธอนั้นจะมีความสามารถมากเกินไปแล้ว
“แม่จ๋า วันนี้สัมภาษณ์เป็นยังไงบ้าง?” อันหยางมองมาด้วยสายตาที่เป็นห่วง มันเหมือนความรู้สึกของผู้ใหญ่ที่อยู่ในร่างเด็ก
อันโหรวมองไปยังลูกชายของตน ในสมองกลับปรากฏภาพของชายคนนั้นขึ้นมาทันที ถ้าหากถูกพบเข้าละก็..
“แม่จ๋า แม่เป็นอะไรเหรอ?” อันหน่วนทำหน้ามุ่ยเหมือนจะร้องไห้ออกมา
อันโหรวยื่นแขนออกไปและโอบกอดทั้งลูกชายและลูกสาวไว้ในอ้อมแขน “พวกลูกเป็นดาวดวงน้อย ๆ ที่โชคดีของแม่ การสัมภาษณ์วันนี้ผ่านไปได้ด้วยดี ได้รับมาเต็ม ๆ เลย”
ในขณะที่ห้วงบรรยากาศกำลังอบอุ่น ประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง หลินจือเซี๋ยวรีบเดินเข้ามาด้วยความเร่งรีบ
“โหรวโหรว เธอฆ่าฉันให้ตายเถอะ ฉันบ
