องวิเศษทั้งหมดมาไว้ใกล้กับตนเองทันที เสร็จแล้วเขาก็กระทืบเท้าขวาชั่วอึดใจนั้นทั้งห้วงสุญญตาราวกับสูญสิ้นสีสัน ลำแสงเจิดจ้ากลบทับเส้นทางสีทองจอมเทพปี้หลิ่วสีหน้าเปลี่ยนไปทันควัน นางใช้พลังเทพทั้งสี่ชนิดออกมาทันที แต่แล้วทันใดนั้นนางก็พบว่าพลังอันน่าหวาดหวั่นอย่างที่นางไม่เคยพบมาก่อนกำลังจู่โจมเข้ามา“นี่มันพลังใดกัน! เป็นไปมิได้!”…ในห้วงสุญญตา เงาสองร่างกำลังเหาะอย่างเร็วรี่พวกเขาก็คือไท่ซั่งคุนหลุนกับฟ้าดินสรวลนั่นเอง“ไม่ไหวหรอก เจ้ามิใช่คู่ต่อสู้ของจอมเทพปี้หลิ่วแน่ นางแข็งแกร่งเกินไป ต่อให้บรรพจารย์ยุทธ์ลงมือเองก็ไม่แน่ว่าจะทำอันใดนางได้!”ฟ้าดินสรวลพูดอย่างร้อนใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าหวาดหวั่นสายตาของไท่ซั่งคุนหลุนจดจ้องไปเบื้องหน้า เขาแค่นเสียงเหอะ “ข้าจะจัดการนาง หากเจ้ากลัวก็ไสหัวไปเสีย!”“ข้าทุ่มเทแรงกายแรงใจกับตัวเจ้าไปตั้งเท่าไร จะทนดูเจ้าไปรนหาที่ตายได้อย่างไร อสุรกายมหันตภัยทำอันใดนางมิได้ บรรพจารย์ยุทธ์ก็ทำอันใดมิได้ เจ้าเอาสิ่งใดมาคิดว่าตนเองจะสังหารนางได้ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!”ฟ้าดินสรวลโมโหจนแทบกระอักแล้ว เขาพรวดไปขวางหน้าไท่ซั่งคุนหลุนแล้วฟาดฝ่ามือใส่เขาไท่ซั่งคุนหลุนเบ
