รีบวิ่งออกไปนอกลาน ด้วยกลัวว่าดอกไม้เหล่านี้จะกลืนกินพลังวิเศษของพวกเขา
เฟิงหรูชิงยิ้มกริ่มอยู่ข้างกายหนานเสียนเช่นเดิม
นางเชื่อหนานเสียน ดังนั้นตั้งแต่ต้นจนจบนางไม่มีความตื่นเต้นใดๆ
มู่หลิงหมุนตัวแข็งทื่อไปมองบรรดาดอกไม้วิญญาณ
อาจเป็นเพราะเขาตาลายไปแล้ว จึงได้เห็นพวกดอกไม้วิญญาณมีแสงสลัวๆ ปรากฏขึ้น
แสงเหล่านั้นมืดและจางเป็นสีเทา แฝงด้วยอายชั่วร้ายทำให้เขาหนาวไปทั้งตัวขยับกายไม่ได้
ซือ!
ฉับพลัน พลังวิเศษของเขาก็ไหลออกมาข้างนอกอย่างไม่อาจควบคุม ราวกับมีปากใหญ่ๆ ปากหนึ่งกำลังกลืนกินพลังวิเศษในตัวเขาไม่หยุด
ความรู้สึกนี้ทำให้มู่หลิงยิ่งตื่นตกใจ ลำคอของเขาแห้งผาก จะส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือก็ไม่อาจส่งเสียงออกมาได้แม้แต่น้อย
ตอนที่นายผู้เฒ่าถูกดูดกลืนเป็นตอนกลางคืนที่กำลังหลับใหลจึงไม่มีความรู้สึกใดๆ และไม่ได้เจ็บปวดหรือหวาดกลัว เขาเพียงแค่ตื่นขึ้นมาพลังก็ถดถอยไปแล้วเท่านั้น
ดังนั้นจึงไม่มีใครมีความรู้สึกหวาดกลัวเช่นมู่หลิง
พลังวิเศษราวกับเส้นไหมออกจากร่างเขาไม่ขาดสาย…
พลังของมู่หลิงเดิมคือเทียนอู่ขั้นสูง พลังนี้ในจวนเทียนเสินนับว่าไม่เลว แต่ว่าเทียนอู่ขั้นสูงของจวนเทียนเสินก็ไม่ได้มีน้อย
อย่างเช่น
