นายผู้เฒ่านับวันจะยิ่งไม่ดีขึ้น บวกกับเฉินชิงเยียนกระตุ้นเขาอยู่ตลอด เขารับไม่ไหวหนีไปอยู่ที่บ้านของข้า”
“ที่น่าขันก็คือ หลังจากไปอยู่ที่บ้านของข้าร่างกายเขาก็ดีขึ้นไม่น้อย ตอนนั้นพวกเราล้วนไม่ได้คิดอะไรมากนึกว่าเฉินชิงเยียนไม่อยู่ ไม่มีใครกระตุ้นเขาจึงทำให้ร่างกายเขาค่อยๆ ฟื้นคืน!”
ที่น่าขันยิ่งกว่านั้นก็คือพี่ชายของเขา
จนถึงตอนนี้ก็ยังคิดว่าเฉินชิงเยียนกระต่ายขาวตัวน้อยที่ไม่มีพิษมีภัย ประคองนางไว้ในอุ้งมือไม่ยอมให้ล้ม
ซู่อีดีต่อเขาเช่นนี้เขากลับละทิ้งนางอย่างไร้เยื่อใย!
เฟิงหรูชิงสีหน้าเยือกเย็น “แต่ไม่ว่าเชียนเถิงหลานหรือดอกไม้วิญญาณก็ควรจะไม่มีอยู่แล้ว”
การมีอยู่ของดอกไม้วิญญาณในตอนนั้นเกือบทำให้อาณาจักรหนึ่งต้องพังพินาศ เห็นได้ชัดว่าดอกไม้วิญญาณนี่น่ากลัวเพียงใด
ปรมาจารย์เฉียนคุนกับปรมาจารย์ไห่หรงไม่รู้จักดอกไม้วิญญาณก็ย่อมไม่รู้ที่ดอกไม้วิญญาณนี่ทำให้พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังวิเศษมากมาย นั่นก็เป็นเพราะพวกมันดูดซับเอาพลังวิเศษของนายผู้เฒ่าไปมากเกินไป ปกปิดกลิ่นไอความตายเดิม
“เสี่ยวชิง ตอนนั้นปรมาจารย์เฉียนคุนถอนดอกไม้วิญญาณไปต้นหนึ่ง จะ…”
“ตอนนั้นเขาเอาไปอย่างไร?”
“ใส่ในกล่องยาวิเศษ”
“เช่
