กเรามาพักที่ตระกูลมู่ ไม่ใช่ข้าไม่ให้พวกเจ้าพูดความจริง”
“แม่นางเฟิงคิดมากไปแล้ว เมื่อครู่พวกข้าพูดจริงเป็นคำพูดที่ออกมาจากใจ อ้อ เจ้าให้คุณชายหนานเสียนถอยออกไปก้าวหนึ่งได้หรือไม่? อย่าเดินเข้ามาอีกเลย ข้ากลัวแล้วจริงๆ …”
เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง “แต่ว่าข้าคนนี้เกิดมาเป็นคนขี้กลัว กลัวคนอื่นจะมาหาเรื่องข้าเป็นที่สุด อีกทั้งหูของข้าคนนี้ก็ไม่อาจรับถ้อยคำหยาบคายได้ หากให้ข้าได้ยินว่ามีคนพูดไร้สาระลับหลัง…”
“ตามแต่แม่นางเฟิงจะจัดการ!”
หากเป็นก่อนหน้านี้บรรดาคนตระกูลมู่ไม่มีทางสนใจเฟิงหรูชิง
แต่ว่า…
คนที่อยู่หลังเฟิงหรูชิงมีมากเกินไป มากจนทำให้ใจของพวกเขาเกิดความเกรงกลัว
แม้แต่พลังของหนานเสียนก็ทำให้พวกเขาอกสั่นขวัญเสีย
ดังนั้น ตอนแรกบรรดาเหล่าคนตระกูลมู่ที่สายตาสูงส่งล้วนแทบจะนอนลงไปกับพื้น มีรอยยิ้มประจบสอพลอบนใบหน้าที่มีริ้วรอยที่สามารถหนีบแมลงตายได้
“อื้อ” เฟิงหรูชิงยิ้ม “ซู่อี เช่นนั้นพวกเราก็ย้ายเข้ามาพักที่ตระกูลมู่แล้วกัน”
ซู่อีขมวดคิ้วน้อยๆ
ตามเหตุผลแล้วด้วยนิสัยของเสี่ยวชิงไม่มีทางอยากมาที่ที่วุ่นวายเช่นตระกูลมู่
ทว่าเพราะเหตุใด…นางจึงอยากเข้ามาพักที่ตระกูลมู่?
จู่ๆ หัวใจซู่อีก็เต้นแรงรีบหันไปมองนา
