พรรค์นี้ท่านยังทำออกมาได้อีกหรือ”
ไม่ยอมรับหนานเสียนแต่งงานกับแม่นางเฟิง ซ้ำยังส่งคนไปวางยาพิษ คิดทำให้นางมีลูกไม่ได้
เมื่อก่อนมู่หลิงอย่างมากก็แค่โง่เขลาเท่านั้น เขาเริ่มอำมหิตทำอะไรโดยไม่คำนึงถึงวิธีการตั้งแต่เมื่อไรกัน
“หึหึ…” กู้สื่อหัวเราะเย็นชา “วันนี้นับว่าได้ชมละครสนุกฉากหนึ่งจริงๆ วางยาคนอื่น ยังบอกว่าเข้าใจผิดอีกหรือ ประมุขน้อยมู่ ฝีมือท่านช่างอำมหิตนัก”
ในเวลานี้มู่หลิงแทบจะขุดหลุมมุดลงไปแล้ว แต่ใบหน้าเขาหาได้มีความสำนึกเสียใจ มีก็แต่สีหน้าไม่สบอารมณ์เท่านั้น
เขาไม่เสียใจต่อเรื่องที่ตนทำเลย
แค้นก็แต่ตอนนั้นทำไมไม่ทำเป็นความลับสักหน่อย ถูกคนพวกนี้เปิดโปงเข้าเสียได้
“พี่ซู่อี” เฉินชิงเยียนยิ้มอ่อนเดินเข้ามา “ท่านอาจเข้าใจผิดไปบ้าง ข้าเชื่อใจพี่หลิง เขาไม่มีทางทำเรื่องนี้ อีกอย่าง วันนี้เป็นวันเกิดนายผู้เฒ่า ทำไมพี่ซู่อีต้องทำลายงานเลี้ยงวันเกิดนายผู้เฒ่าด้วย”
สายตามู่หลิงมองไปที่เฉินชิงเยียน ริมฝีปากยิ้มจางๆ
เรื่องที่เขาวางยาพิษไม่ได้บอกชิงเยียน แต่ชิงเยียนนางกลับเชื่อใจเขาขนาดนี้เชียวหรือ
…………….
