ทุกคนสูดลมหายใจลึก
หัวใจแห่งหนานไห่รักษาโรคร้อยชนิด
ส่วนเสวี่ยหลิงจือนี่ ขอแค่เจ้ากัดเข้าไปคำหนึ่ง ก็ช่วยชีวิตเจ้าได้!
แววตาเฟิงหรูชิงก็สั่นไหวเล็กน้อย เพื่อเสวี่ยหลิงจือนี้เสด็จพ่อเสด็จแม่ต้องลำบากอย่างแน่นอน
เพียงเพื่อช่วยสนับสนุนนาง!
แววตามู่หลิงเปลี่ยนจากความสนใจในครั้งแรกกลายเป็นแตกตื่น
เสวี่ยหลิงจือยาวิเศษระดับเจ็ดหรือ
คนจวนเฟิงอวิ๋นทำได้อย่างไรกัน
ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นจับสังเกตสายตาที่มองมา เขาหน้าไม่เปลี่ยนสี ใบหน้าชรานั้นเจือรอยยิ้ม “นายท่านยังบอกว่า ต่อไปนายผู้เฒ่าก็จะเป็นญาติกันแล้ว เสวี่ยหลิงจือนี้มอบให้ท่านไม่นับว่าเสียเปรียบ ขอเพียงฮูหยินน้อยกับนายผู้เฒ่าดีกับคุณหนูใหญ่ก็พอแล้ว”
ตั้งแต่ต้นจนจบ ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นไม่พูดถึงมู่หลิงสักหน ราวกับว่าเขาไม่อยู่ในสายตาเลย
หากเป็นเมื่อก่อน มู่หลิงถูกคนละเลยต้องเกิดโทสะ แต่วันนี้สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เสวี่ยหลิงจือ
คนอื่นไม่รู้จักผู้อาวุโสเหลยอวิ๋น แต่ซู่อีที่อาศัยอยู่ในแคว้นหลิวอวิ๋นระยะหนึ่งเคยพบผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นหลายครั้ง ย่อมรู้ว่านี่คือคนของแม่เฟิงหรูชิง
นางยิ้มน้อยๆ กำลังคิดจะช่วยนายผู้เฒ่ารับไว้ กู้อีอีที่อยู่ด้านข้างก็ก้า
