โสเหลยอวิ๋น คำพูดท่านหมายความว่ายังไง”
มู่หลิงกัดฟัน ถามเสียงอำมหิต
ซู่อีรู้จักแต่เฟิงหรูชิงคนเดียวเท่านั้น หากให้นางตัดสินใจ นางย่อมไม่ยอมรับคุณหนูใหญ่จวนเฟิงอวิ๋น
คิดถึงตรงนี้ มู่หลิงก็ตัดสินใจแล้ว “ท่านคงไม่รู้ว่า ซู่อีถูกเฟิงหรูชิงล่อลวงไม่ได้สติ ไม่ว่าใครก็อาจยอมรับทั้งนั้น ท่านถามไป นางก็ไม่…”
“ข้าตกลง!”
ซู่อีลุกขึ้นพรายยิ้มอ่อน เอ่ยด้วยเสียงเบาสบาย
ในห้องโถงพลันเกิดเสียงฮือฮาขึ้นมา
เมื่อครู่คนทั้งหลายต่างก็ดูออกว่า ซู่อีพอใจในตัวสะใภ้อย่างเฟิงหรูชิงแค่ไหน ทำไมถึงกลับรับปากงานแต่งงานนี้โดยง่าย
กระทั่งหลัวลี่และฉินเฟยเอ๋อร์ยังมีแววตาไม่เข้าใจ มองหญิงสาวที่ยิ้มอ่อนราวสายลมผู้นั้นด้วยความสงสัย
“ฮ่าฮ่า!” ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นหัวเราะออกมาสองคำ เขาจัดแชนเสื้อ เดินไปหาเฟิงหรูชิง “คุณหนู ฮูหยินซู่อีรับปากแล้ว เสียดายที่ฝ่าบาทกับท่านเจ้าจวนมาไม่ทัน งานแต่งนี้ให้พวกเขามากำหนดตามพิธีการถึงจะกำหนดเรื่องนี้ ตอนนี้เป็นสัญญาปากเปล่าไปก่อน”
มู่หลิงฟังคำของซู่อีก็คลายใจ
ยังไม่ทันเอ่ยอันใด ใบหน้าเขาก็แข็งค้างแล้ว
……………..
