กล้ามาก!” เฉินชิงเยียนโมโหจนตัวสั่น “ทั้งๆ ที่เรื่องพวกนี้เจ้าเป็นคนบอกข้าเองแท้ๆ ข้าทำไปเพื่อเจ้า ถึงได้พาเจ้ามาตระกูลมู่! วันนี้เรื่องราวถูกเปิดโปง เจ้ายังคิดให้ร้ายข้าอีก อันชุ่ยเจ้าตอบแทนคุณกับข้าเช่นนี้หรือ”
น้ำตาของนางไหลพรากลงมาด้วยความโศกเศร้าเจ็บปวดอย่างสุดซึ้ง
ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกให้ร้ายไม่ใช่สิ่งที่เสแสร้งเลยสักน้อย
ตอนแรกมู่หลิงยังสงสัยอยู่บ้าง ตอนนี้เห็นท่าทางเศร้าโศกของเฉินชิงเยียน เขาเกิดความรู้สึกผิดในใจ
ทำไมเขาไม่เชื่อชิงเยียนกัน
ชิงเยียนของเขาอ่อนโยนมีเมตตาไม่ชั่วร้ายอำมหิตเหมือนหญิงอื่น!
ต้องเป็นอันชุ่ยที่ทำทุกอย่างเอง ตอนนี้เรื่องแดงแล้วคิดให้ร้ายชิงเยียน
คนเช่นนี้ น่าแค้นนัก!
“ไสหัวไป!”
มู่หลิงเตะอันชุ่ยกระเด็นออกไปหลายหมี่[1] แววตาเจือโทสะ “เรื่องที่ทำเองก็ต้องรับเอง ชิงเยียนไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นี้แน่!”
บางทีอาจเป็นเพราะความไว้เนื้อเชื่อใจของมู่หลิงจึงทำให้เฉินชิงเยียนน้ำตาไหลพรากยิ่งขึ้น “พี่หลิง ขอบคุณที่เชื่อข้า ข้าไม่ได้สั่งให้อันชุ่ยใส่ร้ายหนานเสียนจริงๆ ทุกอย่างนางทำด้วยตัวเอง”
“พวกเราอยู่ร่วมกันนานขนาดนี้ ข้าจะไม่รู้เชียวหรือว่าเจ้าเป็นคนอย่างไร อย่าร้อง
