ผู้ปลีกวิเวก คล้ายกับเทวดาที่ไม่จำเป็นต้องกินดื่ม
ทั้งๆ มีที่ใบหน้าสลักราวเทวดานั้น ทว่ากลับกระทำเรื่องชั่วร้ายราวปีศาจ
อันชุ่ยเจ็บจนสลบไป เพราะเสียเลือดจำนวนมาก ใบหน้านางขาวเสียยิ่งกว่ากระดาษ สีหน้าบิดเบี้ยว
เฟิงหรูชิงไม่ยอมให้นางสลบ จึงเดินออกมาล้วงยาเม็ดสีเขียวออกมาป้อนใส่ปากอันชุ่ย
ผลองุ่นมีฤทธิ์เรียกสติ หรือเรียกได้ว่า ต่อให้อันชุ่ยเจ็บปวดแค่ไหนก็ไม่อาจหมดสติอยู่บนพื้นต่อไปได้
ประสาทสัมผัสของนางตื่นตัว เจ็บปวดเสียจนขดตัวเป็นก้อน แววตาทั้งตื่นตระหนกทั้งลนลาน
โชคดีเพียงอย่างเดียวที่มีอยู่ก็คือ เพราะยาเม็ดนั้นทำให้เลือดนางหยุดไหล ทว่าความเจ็บปวดมิได้หายไปด้วย อีกทั้งยังเจ็บมากขึ้น
อันชุ่ยถูกตัดแขนขาด ถ้าปล่อยให้เลือดไหลไม่หยุด ไม่ช้านางต้องตาย
เฟิงหรูชิงยังไม่อยากให้นางตายตอนนี้ อย่างน้อยมีบางเรื่องที่อันชุ่ยต้องเอ่ยออกมาจากปากด้วยตัวเอง!
“หนานเสียน!” คราวนี้มู่หลิงควบคุมโทนเสียงของตนไว้ แต่ในดวงตาระอุไปด้วยเพลิงโทสะ “เจ้าทำอะไรกัน เจ้ารังแกแม่นางผู้นี้แล้ว ยังทำกับนางเช่นนี้อีก เจ้ามันไม่อาจเทียบได้แม้แต่สัตว์เดรัจฉาน”
ศักดิ์ศรีของตระกูลมู่ ถูกเจ้าเดรัจฉานนี่ทำลายจนไม่เหลือหลอ!
สายต
