ับเฟิงหรูชิงให้ได้ นางก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทนต่อไปได้นานแค่ไหน
จากนั้นเมื่อคิดว่านับจากวันนี้ไป ต้องปล่อยวางบุรุษที่เหมือนกับเทพไป หัวใจนางก็กระตุก เกิดความรู้สึกเจ็บปวดเจียนตาย!
“ท่านพ่อ” เฉินชิงเยียนมองอันชุ่ยด้านหลัง สายตาสุขุม หันไปหานายผู้เฒ่า “วันนี้ถือโอกาสที่ทุกคนอยู่ที่นี่ ข้ามีเรื่องมงคลจะประกาศ”
นายผู้เฒ่าแววตาฉงน “เรื่องมงคลอันใด อีกอย่างเจ้าอย่าเรียกข้าว่าพ่อ ข้าไม่ใช่พ่อเจ้า!”
เฉินชิงเยียนคล้ายไม่สนใจคำนายผู้เฒ่า นางยิ้มมองกู้สื่อ
“ฝูจู่ ข้าหวังว่าท่านจะช่วยเป็นพยาน”
กู้สื่อเลิกคิ้ว มองเฉินชิงเยียนด้วยความไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าสตรีนางนี้มีลูกไม้อันใดอีก
“ยากนักที่หนานเสียนจะกลับมาสักครั้งหนึ่ง ถือโอกาสวันเกิดของนายผู้เฒ่า ข้าขอเป็นให้เขารับแม่นางอันเป็นอนุ” เฉินชิงเยียนแย้มยิ้มอ่อนโยนราวดอกกล้วยไม้แรกแย้ม
………………
