“ท่านแม่พาข้าระหกระเหินลำบากลำบนไปหาหัวใจแห่งหนานไห่ ส่วนเจ้า ก็แค่เอาของที่เคยใช้แล้วให้ท่านปู่ ใครกตัญญูกันแน่ ยังดูไม่ออกอีกหรือไง”
“ฮวนเอ๋อร์!” เฉินชิงเยียนส่งสายตาตำหนิมู่ฮวน “ไม่ว่าของขวัญอะไรก็ล้วนเป็นความกตัญญูทั้งนั้น จะเอามาเปรียบกันได้อย่างไร การกระทำของเจ้าไม่ถูกต้อง !”
มู่ฮวนแค่นเสียนเย็นชา ไม่สนใจคำตำหนิ
นิสัยของท่านแม่ดีเกินไปแล้ว ถึงถูกซู่อีรังแก ท่านแม่รู้จักกับท่านพ่อก่อน นางสมควรเป็นนภรรยาเอก ซู่อีก็แค่คนมาทีหลังเท่านั้นเอง!
ไม่มีคุณสมบัติแก่งแย่งด้วยซ้ำไป!
“ใช้ดื่มหรือ” สายตานายผู้เฒ่ามองไปที่ซู่อีแล้วเอ่ยถาม
ซู่อีคลี่ยิ้มพยักหน้า “ใช้ดื่ม รอวันหน้าท่านค่อยดื่ม”
“ฮ่าฮ่า ดีเหลือเกิน ข้าชอบดื่มมาก” นายผู้เฒ่าตบมือราวกับเด็กๆ เขาเปิดขวดหยกอย่างอดรนทนไม่ไหว
ตอนขวดยังไม่ถูกเปิดออกก็เก็บงำพลังวิเศษเอาไว้
ทันทีที่ขวดถูกเปิดนั้น พลังวิเศษทั้งหลายก็ทะลักออกมา ดึงดูดสายตาแขกเหรื่อหันไปมองขวดหยกในมือนายผู้เฒ่าอย่างเกินควบคุมได้
“นายผู้เฒ่า” ซู่อีถอนใจ ยื่นมือออกไปปิดฝาขวดหยก “มีของบางอย่าง ท่านกลับไปลิ้มลองทีหลังเถิด ที่นี้มีคนมากมาย กันไม่ให้ถูกใครบางคนขโมยไป!”
นางปรายตาเฉินชิงเยียน
