แหงนหน้ามอง สายตาทะลุทะลวงผ่านกำแพงแห่งจักรวาล ตกลงไปยังขอบห้วงสุญญตาแสงเมฆหลากสีแห่งบัลลังก์เทพสวรรค์มหามรรคาแสงตะวันของแสงเทพสุดขอบตะวัน และหมอกสีม่วงแห่งปราณกำเนิดเทพอนธการทำให้เงาร่างของเขาพร่ามัว สรรพชีวิตไม่อาจเห็นโฉมหน้าแท้จริงของเขาได้ เห็นเพียงเขากำลังแหงนหน้าขึ้นเท่านั้นทว่าก็เพียงการแหงนหน้านี้กลับทำให้สรรพชีวิตสะดุ้งตื่น ห้วงสุญญตาพลันปั่นป่วนด้วยเสียงฮือฮาอึกทึก“มรรคาจารย์ชนะแล้วหรือ”“ซี้ด…นี่ก็คือวิถีเซียนหรือ กระบวนท่าเมื่อครู่ช่างน่าหวาดหวั่นนัก!”“อำนาจกดดันของอสุรกายมหันตภัยนั้นเกินกว่าที่ข้าจะจินตนาการได้ คิดไม่ถึงว่าจะถูกมรรคาจารย์สังหารด้วยดัชนีเดียว มรรคาจารย์จะต้องแข็งแกร่งเพียงใดกัน”“เจ้าคิดว่าร่างแยกเพียงหนึ่งก็สามารถทำร้ายบรรพจารย์ยุทธ์ได้อย่างนั้นหรือ? มรรคาจารย์ย่อมไม่อ่อนด้อยกว่าบรรพจารย์ยุทธ์ กระทั่งอาจแข็งแกร่งยิ่งกว่า!”“เพียงแค่กระบวนท่านั้น ในอดีตจนถึงปัจจุบันจะมีใครเปรียบเทียบได้? ยิ่งไปกว่านั้น มรรคาจารย์ชัดเจนว่าไม่ได้จริงจังเลยสักนิด!”“ใช่แล้ว รู้สึกเหมือนเพียงชี้นิ้วตามอำเภอใจ…ยากจะจินตนาการถึงพลังแท้จริงของเขา ยิ่งไปกว่านั้น เรากล้ายืนยันหรือว่านี่คือร่างจริงของ
