เท่ากับให้คนอื่นตบหน้าตระกูลหรืออย่างไร
“ท่านพ่อ!” มู่หลิงตีหน้าขึงขัง แววตาเย็นเยียบมองเฟิงหรูชิง
หากมิใช่เพราะนางเด็กนี่ปรากฏตัว ตระกูลมู่ก็ไม่ต้องเสียหน้าขนาดนี้
คนที่ตระกูลไม่ยอมรับ มีสิทธิอะไรเหยียบเข้าสู่ตระกูลมู่
หนานเสียนสัมผัสได้ถึงสายตาของมู่หลิง
สายตาเรียบเฉยของเขามองไปที่มู่หลิง ความเย็นเยียบที่แฝงอยู่ในสายตานั้นทำมู่หลิงตัวสั่นจนต้องถอนสายตากลับมาจากเฟิงหรูชิง
เรื่องที่น่าขำที่สุดในโลกนี้ก็คือในฐานะบิดา กลับถูกลูกชายทำให้ตกใจเสียได้!
“พี่หลิง” เฉินชิงเยียนดึงชายเสื้อมู่หลิง นางหัวเราะเสียงใสเดินไปหาซู่อี “พี่ซู่อี ท่านอย่าใส่ใจคำพูดคนพวกนั้นเลย วันหน้าข้าจะสั่งสอนคนในตระกูลให้ดี วันนี้ท่านกลับมาได้ก็ดีมากแล้ว ข้ากับพี่หลิงคิดถึงท่านอยู่เสมอ”
ถึงประโยคนี้ฟังแล้วเป็นมิตรมาก แต่ก็บอกซู่อีอย่างชัดเจนว่า นางเป็นเจ้านายของตระกูลมู่ในเวลานี้
“ซู่อี อย่าไปใส่ใจหญิงชั่ว”
นายผู้เฒ่าร้องหึ เบือนหน้าด้วยความเย่อหยิ่งไม่คิดมองเฉินชิงเยียนอีกสักแวบเดียว
เฉินชิงเยียนหน้าเจื่อน ดีที่นางคุ้นชินแล้ว จึงปรับสีหน้ากลับมาได้โดยรวดเร็ว
“พี่ซู่อี ครั้งนี้เพื่อท่านพ่อแล้วข้าไปยังทะเละหนานไห่ ได
