่อน ในสายตานางเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง สุดท้ายก็นั่งลง งอนแง่ไม่พูดไม่จา
เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบด้านพลันหยุดลง กลายเป็นเสียงสูดลมหายใจเข้าลึกดังขึ้นมาแทน
ทำให้คนอื่นที่ไม่รู้เรื่องเบี่ยงสายตาไปมอง…เวลาหยุดลง เสียงสูดลมหายใจกลับไม่หยุดไปด้วย
แสงจันทร์เย็นเยียบ นภาราตรีเงียบสงบ
สาวน้อยใบหน้างามล่มบ้านล่มเมือง อารมณ์สีแดงราวนางมาร ท่วงท่างามสง่าราวผู้เป็นนายเหนือหัว
ข้างกายนางมีบุรุษหน้าตาสง่างามราวเซียนคนหนึ่งภายใต้แสงจันทร์นวลผ่องสาดส่องลงมา เป็นลำแสงอีกชั้นปกคลุมรอบกายเขา ด้านขวาของหญิงสาว คือหญิงสาวงดงามสงบนิ่ง ทุกกิริยาของนางคล้ายสายลมอ่อน สบายตาสบายใจ
เดิมทีหลัวลี่ก็มีรูปโฉมโดดเด่นเกินใคร น่าเสียดายที่นางติดตามคนทั้งสามนี้ ก็ถูกคนอื่นละเลยไปแล้วสายตาคนเหล่านั้นมีเพียงคนทั้งสามตรงหน้าเท่านั้น
“นี่…คือฮูหยินน้อยซู่อีกับคุณหนานเสียนหรือ”
คนทั้งหมดสูบลมหายใจด้วยความตื่นตะลึง
ตอนที่ฮูหยินน้อยพาคุณชายหนานเสียนไปนั้น คุณชายหนานเสียนเพิ่งอายุไม่กี่ขวบเท่านั้นเอง ตอนนี้ผ่านไปยี่สิบปีแล้ว ทำไมหน้าตาของซู่อียังอ่อนเยาว์เช่นนี้
ไม่เปลี่ยนจากยี่สิบปีที่แล้วเลย
เฉินชิงเยียนคลอบกำหมัดไว้แน่น สีหน้าไม่น่าม
