าไม่เคยเชื่อฟังข้า”
“ชิงเยียนฮูหยิน ต่อให้ท่านมิใช่ผู้ให้กำเนิดคุณชายหนานเสียน แต่เรื่องราวในตระกูลมู่นี้ล้วนมีท่านตัดสินใจ” อันชุ่ยยิ้มเอาใจ “อำนาจของท่านมากกว่าฮูหยินน้อยมู่เสียอีก คุณชายหนานเสียนเป็นคนตระกูลมู่ ท่านย่อมมีคุณสมบัติจัดการเรื่องงานแต่งงานของเขา คุณชายหนานเสียนหาใช่คนที่ไม่กตัญญู”
ดวงตาเฉินชิงเยียนทอประกายอำมหิต
อันชุ่ยผู้นี้ไม่มีอำนาจใดๆ จับยัดเยียดให้หนานเสียนไม่เพียงไม่อาจช่วยอะไรเขาได้ ซ้ำยังทำให้ซู่อีกับเฟิงหรูชิงต้องขยะแขยง
เช่นนี้ก็ไม่มีอะไรไม่ดี
“แม่นางอันล้อเล่นแล้ว ต่อให้ข้าเห็นด้วย พี่หลิงกับพี่ซู่อีก็ไม่รับปาก” เฉินชิงเยียนยิ้มเจื่อนลง “เจ้าก็รู้ งานแต่งงานที่พี่หลิงเฟ้นหาให้หนานเสียน ต่อให้คนที่เข้าจวนเป็นอนุ ก็ไม่มีใครที่ไม่มีชาติตระกูลภูมิหลัง เจ้าคิดว่าข้ามีอำนาจมากมาย แต่จะมากกว่าพี่หลิงอย่างนั้นหรือ”
อันชุ่ยใจสั่น ขบปากแน่น
หากมิใช่เพราะนางไร้ชาติตระกูลฐานะใดๆ แล้วจะมาขอร้องชิงเยียนฮูหยินได้อย่างไรกัน
“เอาอย่างนี้เถิด” เฉินชิงเยียนที่นั่งบนเก้าอี้หิน รับชาที่สาวใช้ส่งมาให้ เป่าไอร้อนเล็กน้อย เม้มปากทีหนึ่ง “ข้าได้ยินว่าระยะก่อนแม่นางอันชุ่ยออกจากจวนเทียนเ
