ธิดาในสายตาทุกคนมาตลอด ตอนนี้นางกลับถูกบีบให้คุกเข่ารับผิดต่อหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง นี่เป็นความอัปยศที่นางไม่มีวันลบล้างออกไปได้
…
ห้องโถงใหญ่ตระกูลมู่
ปรมาจารย์ไห่หรงลูบหนวดเคราบนใบหน้ามีรอยยิ้ม “มู่หลิง ข้าก็พักอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว อาการป่วยของท่านผู้เฒ่าข้ายังต้องกลับไปคิดหาวิธี แต่ว่าเฉียนคุนเจ้านั่นบอกว่าจะแน นะนำหญิงสาวที่มีพรสวรรค์ไม่เลวคนหนึ่งให้ข้ารู้จัก รอทำความรู้จักแล้วข้าก็จะไปแล้ว”
เขาไม่เคยยินดีที่จะอยู่พักข้างนอกนานๆ อีกอย่างมีเพียงแต่กลับไปในเขาเท่านั้นเขาจึงจะสามารถขบคิดเรื่องอาการป่วยของท่านผู้เฒ่าได้อย่างสงบ
ครั้งนี้เขามาตระกูลมู่ตรวจอาการให้ท่านผู้เฒ่าก็พอแล้ว ไม่มีความจำเป็นจะต้องอยู่นานเกินไป
ใจมู่หลิงผ่อนคลายลงในทันทีทว่าบนใบหน้ากลับไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา
“หลายวันมานี้ต้องขอบคุณท่านมากแล้ว อีกไม่นานก็จะเป็นวันคล้ายวันเกิดของท่านผู้เฒ่าของตระกูลเรา ปรมาจารย์ไห่หรงไม่อยู่ต่อหรือ?”
ปรมาจารย์ไห่หรงส่ายศีรษะ “ปีนี้นางหนูคนนั้นก็ไม่กลับมาอีก ข้าอยู่ต่อก็ไม่มีความหมายอะไร”
นางหนูคนนั้นที่เขาเอ่ยถึงก็คือซู่อีเมื่อหลายปีก่อน
ในใจมู่หลิงผ่อนคลายได้โดยสิ้นเชิง
เดิมเขาไ
