ไม่ได้มีความรู้สึกซับซ้อนใดๆ ปะปน มู่ชิงอิ้นไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ หลังจากยิ้มบางเบาแล้วก็หันหลังไป
ตอนที่เขาหันหลังไปนั้นนัยน์ตาแฝงด้วยเศร้าหมอง วันคล้ายวันเกิดของท่านผู้เฒ่าใกล้จะถึงแล้ว ไม่รู้ว่าปีนี้…พี่สะใภ้กับหนานเสียนจะกลับมาหรือไม่…ในเมื่อแม่นางผู้นี้มาจวนเทียนเสินแล้ว บางที…อีกไม่นานพวกเขาก็กลับมา
…
ถานซวงซวงหน้านิ่งมาตลอดทาง นางคิดไม่ถึงเลยว่าเฟิงหรูชิงจะปรากฏตัวที่จวนเทียนเสิน ยิ่งไปกว่านั้นยังเปิดโปงเรื่องที่ผ่านมาของนางทั้งหมด
หากเรื่องนี้เข้าหูมู่หลิงจริงละก็ ต่อให้นางอ้างว่าในท้องมีลูกก็ต้องได้รับโทษเป็นแน่ จู่ๆ ร่างร่างหนึ่งก็เข้ามาขวางทางนาง ถานซวงซวงหยุดฝีเท้าลงเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงตรงหน้า
หญิงรูปร่างหน้าตางดงามอ่อนหวานท่าทางเจ็บป่วยคนหนึ่ง ความงามของนางไม่ได้ดุดันแต่กลับทำให้คนสบายใจอย่างประหลาด ทว่าไม่รู้อย่างไร…ถานซวงซวงเห็นเงาของนางเมื่อก่อนจากนัยน์ตาของหญิงสาวผู้นี้
“ซวงฮูหยิน” บนใบหน้าฉินเฟยเอ๋อร์มีรอยยิ้ม “เรื่องเมื่อครู่ข้าเห็นหมดแล้ว”
สีหน้าถานซวงซวงเปลี่ยนไปทันที ผู้หญิงคนนี้จงใจมาดูหมิ่นนาง?
“ซวงฮูหยิน ท่านรู้จักแม่นางเฟิง?” ฉินเฟยเอ๋อร์ยิ้มบางๆ น้ำเสียงอ่อนโยนและอบอุ่น
สีหน้า
