้?
ใช่ นางปรนนิบัติหลิ่วฟู่ยงแล้ว แต่หลิ่วอวี้เฉินไม่เคยแตะต้องนางเลยนางยั่วยวนกี่ครั้งก็ล้วนล้มเหลว มู่ซียิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง เรื่องนี้นางถูกกล่าวหาอย่างผิดๆ ทั้งนั้น เฟิงหรูช ชิงจงใจใส่ร้ายนาง!
“ข้าไม่…” ถานซวงซวงกำลังคิดจะแก้ตัวให้ตัวเองกลับมีเสียงเย็นๆ เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง“ถานซวงซวง เจ้ารู้สึกว่าตัวเองยังเสียหน้าไม่พอหรือ? รีบกลับตระกูลมู่ไปซะ!”
เสียงนี้สำหรับถานซวงซวงแล้วไม่นับว่าแปลกและก็ไม่ได้คุ้นเคย ทว่าทำให้ใจของนางยิ่งตื่นตระหนกหันหน้าไปมองชายที่เดินมาจากด้านข้างช้าๆ
ชายหนุ่มสูงส่งราวกับเมฆขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของเขาสง่างามหาใดเทียบ ความขาวซีดจากการเจ็บป่วยยังไม่อาจปิดบังความสูงศักดิ์ของเขาได้
“ท่านอาน้อย…ข้าไม่ได้…” ดวงตาถานซวงซวงมีน้ำตาคลอส่ายศีรษะกับน้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจ
นางไม่ได้ยั่วยวนมู่ซี ไม่ได้ทำจริงๆ!
เกิดมู่ชิงอิ้นเข้าใจผิดแล้วต่อจากนี้นางจะอยู่อย่างไร?
“เจ้าทำหรือไม่ทำข้าไม่รู้ แต่ว่าข้าเคยพูดไปแล้วว่าเจ้าไม่มีสิทธิ์ใช้ฐานะฮูหยินรองตระกูลมู่มาเรียกข้าเช่นนี้” สีหน้าชายหนุ่มนิ่งเรียบไร้อารมณ์
ถานซวงซวงกัดริมฝีปาก “นายน้อย นางกำลังกล่าวหาข้าผิดๆ ข้าไม่ได้ทำจริงๆ”
“เรื่องบางเรื่องใน
